Ξεροκόμματο Παπαδήμου

'Αρθρο της Λώρης Κέζα για το "ΒΗΜΑ"


Ωραία η φράση του πρωθυπουργού: «Ξεχάστε τα κεκτημένα». Θα μπορούσε κάλλιστα να συμπληρώσει: «Ετοιμαστείτε για τον νέο Μεσαίωνα». Θα μπορούσε επίσης να παραπέμψει τους εργαζόμενους στο θρησκευτικό αίσθημα: τι να τους κάνουν τους μισθούς όταν υπάρχει ο Παράδεισος; Όσοι ψοφήσουν από την πείνα θα απολαύσουν μια ώρα αρχύτερα τη μεταθανάτιο γαλήνη.

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος συνεχίζει την ίδια συνταγή, της τρομοκράτησης των πολιτών για την είσπραξη της επόμενης δόσης. Κάθε φορά η δόση είναι η πιο κρίσιμη από όλες, κάθε φορά η χώρα κινδυνεύει περισσότερο από ποτέ με άτακτη χρεωκοπία, κάθε φορά αιωρείται η απειλή ότι πρέπει να αποδεχτούμε τις προτάσεις «διότι αύριο κινδυνεύουμε να μην έχουμε τίποτα». Αυτό που δεν έχει καταλάβει ο ειδικός των αριθμών και των προϋπολογισμών είναι ότι οι πολλοί δεν έχουν τίποτε. Αυτό το τίποτε επιχειρεί να ανταλλάξει με στόχο την ευημερία των ολίγων και μια ανάπτυξη που αφορά τους επιχειρηματίες που θα την καρπωθούν. Δηλαδή ενόσω η χώρα θα έχει ανάπτυξη, όσο οι επενδυτές θα χαίρονται, οι εργαζόμενοι θα προσαρμόζονται στην από-ανάπτυξη που τους ετοιμάζουν.

Ο πρωθυπουργός της συναίνεσης έβαλε στο στόχαστρο τον 13ο και 14ο μισθό, δηλαδή τα επιδόματα Πάσχα, θέρους, Χριστουγέννων. Προτείνει να «ενσωματωθούν» στον μισθό κατά το ήμισυ. Πλην όμως αυτοί οι δύο περίφημοι μισθοί υπάρχουν μόνο στη φαντασία των επιτελών του Μαξίμου. Ο 13ος μισθός πήγε στα ειδικά τέλη και στα χαράτσια πάσης φύσεως και ο 14ος πήγε στην καταβολή των έμμεσων φόρων, στα καύσιμα, στα τρόφιμα. Δεν έχει άραγε συνδυαστική σκέψη ο κ. Παπαδήμος; Δεν μπορεί να τα βάλει όλα αυτά τα απλά σε ένα χαρτί και να υπολογίσει ότι α) οι μισθωτοί είναι οι μόνοι που δεν φοροδιαφεύγουν άρα σηκώνουν το βάρος συντήρησης του κράτους, β) οι μισθωτοί είναι στην πλειονότητά τους εργαζόμενοι του χιλιάρικου που έχουν γονατίσει από τις νέες φορολογήσεις γ) οι μισθωτοί ως μέλλον αντιλαμβάνονται την επιβίωση έως το τέλος του μήνα που θα ξαναπληρωθούν.

Οι προσαρμογές που προτείνονται από τον κ. Παπαδήμο συμβάλλουν στη δημιουργία ενός «τέταρτου κόσμου» οδηγώντας στην εξαθλίωση ομάδες χιλιάδων ατόμων. Ταυτόχρονα προβάλλει το όραμα μιας «ανάπτυξης» που δεν έχει προσδιοριστεί ακόμη. Ποιοι είναι εκείνοι που καλούνται να επενδύσουν στη χώρα και κατά πόσο θα την ωφελήσουν; Αυτό είναι κάτι που παραμένει ασαφές, αν και υπάρχουν αρκετά παραδείγματα που μας κάνουν επιφυλακτικούς. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, αρκεί να δούμε το μοντέλο της αλβανικής ανάπτυξης, εκεί όπου έχουν επενδυθεί εκατοντάδες δισ. ευρώ από Γερμανούς, από Κινέζους, Ρώσους, Καναδούς. Παρά την κυκλοφορία του χρήματος οι Αλβανοί δεν χαίρονται την ανάπτυξη – απλά έχουν και τρώνε ένα ξεροκόμματο. Αυτό το ξεροκόμματο επιχειρεί να προσφέρει στους μισθωτούς ο κ. Παπαδήμος και είναι κατηγορηματικός: αν δεν το αποδεχτούμε θα πέσει μεγάλη πείνα.

Η ανισότητα στην κατανομή του πλούτου και η δημιουργία του «τέταρτου κόσμου» δεν έχουν ανάγκη τη δημοκρατία. Έτσι γίνεται πάντα. Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος για να επιβληθεί πρέπει να γίνει αυταρχικός. Θα ξαλαφρώσει τους εργοδότες από τον 13ο και 14ο μισθό με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, χωρίς δηλαδή να μπει στον κόπο να το κουβεντιάσει στη Βουλή.


Πηγή : tovima.gr

Κόσμος πνιγμένος στα χρέη

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ για το "ΕΘΝΟΣ"

Λαίλαπα μέτρων κατ' απαίτηση της ΕΕ μέσω τρόικας και χωρίς καμιά διάθεση αντίστασης εκ μέρους της κυβέρνησης Παπαδήμου και των κομμάτων που τη στηρίζουν απειλεί τους Ελληνες εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. 

Κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος άδειας - πράγμα που σημαίνει μείωση των αποδοχών όλων των εργαζομένων κατά 15%. Κατάργηση του κατώτατου μισθού (751 ευρώ μεικτά, που σημαίνει γύρω στα 600 ευρώ καθαρά), με στόχο να πέσουν οι χαμηλότεροι μισθοί στα... τρία - τέσσερα κατοστάρικα, όταν ακόμη και στη... Σλοβενία (!!!) της πρώην Γιουγκοσλαβίας ο κατώτατος μισθός είναι 748 ευρώ μεικτά! 

Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των επιχειρήσεων, πράγμα που θα οδηγήσει σε χρεοκοπία τα Ταμεία, αν δεν βρεθεί άλλος τρόπος αναπλήρωσης των πόρων που θα χαθούν με το μέτρο αυτό.

Πολιτικά αφελής είναι όποιος πιστεύει ακόμη ότι στόχος της ασκούμενης πολιτικής είναι η μείωση του δημόσιου χρέους. Αυτά αποδείχθηκαν παραμύθια της Χαλιμάς. Στρατηγικός στόχος της ΕΕ είναι να μειωθούν στο μισό ή και στο ένα τρίτο οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων, όλων των εργαζόμενων Ελλήνων και μικρομεσαίων και από αυτήν τη σκοπιά η κυβέρνηση Παπανδρέου παίρνει άριστα στο έργο της!

Η τρόικα απειλεί ότι θα διατάξει την κυβέρνηση Παπαδήμου να νομοθετήσει αυτά τα μέτρα εξολόθρευσης των Ελλήνων εργαζομένων και τη Βουλή των Ελλήνων να τα υπερψηφίσει, εκβιάζοντας υπουργούς και βουλευτές ότι δεν θα δώσει τα λεφτά του νέου δανείου σωτηρίας και ταυτόχρονα αφελληνισμού των τραπεζών της χώρας μας. Το χαρτί εκβιασμού είναι βεβαίως ισχυρό. Οδηγεί, όμως, την Ελλάδα όλο και πιο κοντά σε κατάσταση κοινωνικής έκρηξης και βίας. Η αποσταθεροποίηση των κοινωνικών συμμαχιών του συστήματος επεκτείνεται ραγδαία, ακόμη και αν εκατομμύρια εργαζομένων υποκύψουν προσωρινά.

Ολη η Ευρώπη βράζει, άλλωστε. Οι κυβερνήσεις αρπάζουν κοινωνικό πλούτο αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους και τον μεταφέρουν με σκανδαλώδη τρόπο στις τράπεζες. Την Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011, η ΕΚΤ έδωσε μέσα σε μία και μόνη ημέρα το ασύλληπτο ποσό των 489,19 δισεκατομμυρίων ευρώ σε 523 ευρωπαϊκές ιδιωτικές τράπεζες για τρία χρόνια με επιτόκιο 1%. Μισό τρισ. ευρώ σε μία μέρα με 1%! Θα επαναλάβει, μάλιστα, την κίνηση τον Φεβρουάριο, προανήγγειλε!

Χρέη 725 δισ. ευρώ πρέπει να πληρώσουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες μέσα στο 2012 και μάλιστα το 40% αυτού του ποσού (280 δισεκατομμύρια) πρέπει να το πληρώσουν το πρώτο τρίμηνο της νέας χρόνιας. Κόλαση θα γίνει! Πού να μείνουν λεφτά για τα κράτη; Τα κράτη που πρέπει να πληρώσουν 8 τρισεκατομμύρια δολάρια μέσα στο 2012. Ποιος θα τους τα δανείσει, αν δεν «κόψουν χρήμα» οι κεντρικές τράπεζες; Οι υπερχρεωμένες ιδιωτικές τράπεζες, για τις οποίες δαπανήθηκαν τρισεκατομμύρια ευρώ και δολάρια για να σωθούν; Οχι, βέβαια. Γι' αυτό οι κυβερνήσεις αρπάζουν όσο περισσότερα μπορούν από τους εργαζόμενους.

Υπερέβη τα 55 τρισ. δολάρια το συνολικό δημόσιο χρέος όλων των χωρών του κόσμου - σχεδόν ίσο, δηλαδή, με το ΑΕΠ όλου του πλανήτη το 2011! Και για να μη μας ζαλίζουν με το χρέος της Ελλάδας ή της Πορτογαλίας, αρκεί να πούμε ότι το μισό του παγκόσμιου δημόσιου χρέους το έχουν οι δύο ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου: οι ΗΠΑ (15 τρισεκατομμύρια) και η Ιαπωνία (13 τρισεκατομμύρια δολάρια)! Ακολουθεί η ΕΕ με περίπου 13 τρισεκατομμύρια κι αυτή, εκ των οποίων πάνω από 10 τρισεκατομμύρια δολάρια είναι το χρέος των κρατών της Ευρωζώνης! Οι ζάπλουτοι χρωστάνε, όχι οι φτωχοί! Μόλις στο 60,3% του ΑΕΠ ανερχόταν το 1991 το δημόσιο χρέος ειδικά των βιομηχανικών κρατών (γι' αυτό, άλλωστε, και στο Μάαστριχτ, που έγινε την ίδια χρονιά, ορίστηκε στο 60% ο σχετικός δείκτης). Το 2011, όμως, το δημόσιο χρέος αυτών των κρατών ξεπέρασε ήδη το 100%! Ποιος φταίει; Οι μισθοί των εργαζομένων; Οχι, βέβαια, αφού ελάχιστα αυξήθηκαν ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Μόνο πολιτική λύση μπορεί να υπάρξει, πάντως, στο πρόβλημα του δημόσιου χρέους παγκοσμίως. Στενά οικονομική λύση στο πλαίσιο της ασκούμενης οικονομικής πολιτικής δεν υπάρχει. Θα αποφασίσει το Βερολίνο να αλλάξει πολιτική; Αν ναι, υπάρχει ελπίδα για την Ευρώπη. Αν όχι, θα γίνουμε μάρτυρες τρομερών κοινωνικών αναστατώσεων και ίσως εξεγέρσεων.

Πηγή : ethnos.gr

Γιατί τέτοια ανοχή;

Άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη 

Αναζητώ την είδηση της αποπομπής του Ροντούλη από την κυβέρνηση αλλά δεν την βρίσκω. Λυπάμαι, αλλά ο Λουκάς Παπαδήμος έχασε άλλη μια ευκαιρία για να δείξει ότι δεν ανέχεται οι υπουργοί του να συμπεριφέρονται ως τοπικοί ρουσφετολόγοι. Το ατόπημα του Ροντούλη σάς είναι γνωστό. Αλλά επειδή μέσα στην εορταστική ατμόσφαιρα (!) όλο και κάτι θα σας έχει ξεφύγει, σας ενημερώνω συνοπτικά.

 Ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Ροντούλης παρενέβη για να μην κλείσουν δύο εφορίες στην εκλογική του περιφέρεια. Τον υφυπουργό «κάρφωσαν» οι ίδιοι οι εφοριακοί, ο ίδιος ουσιαστικά το παραδέχτηκε λέγοντας στο ραδιόφωνο ότι οι συγκεκριμένες εφορίες δεν πρέπει να κλείσουν γιατί εξυπηρετούν χιλιάδες ψηφοφόρους του. Λες και οι ψηφοφόροι των άλλων 48 (ζωή να 'χουν) υπουργών και υφυπουργών δεν έχουν ψυχή. Και τι θα πουν στους ελεγκτές της τρόικα όταν κοιτάξουν τον ελλιπή χάρτη με τις συγχωνευμένες και καταργημένες εφορίες; «Larissa, this is Rontoulis’ State»;

Ας σοβαρευτούμε. Η απρέπεια του Ροντούλη είναι η δεύτερη που ανέχεται ο Παπαδήμος αυτή την εβδομάδα. Η πρώτη φέρει την υπογραφή του υφυπουργού Γεωργιάδη (και αυτός ΛΑΟΣ!). Ο οποίος βγήκε και είπε ότι είναι «άδικη η απόφαση για την προφυλάκιση του Εφραίμ, παραμονή Χριστουγέννων» (παραμονή πρωτοχρονιάς μπορούμε; παραμονή των Φώτων;) και ότι αυτή η απόφαση «δίχασε τον ελληνικό λαό και έπληξε την Ορθοδοξία». Το πόσο διχάστηκε ο ελληνικός λαός από την προφυλάκιση του Εφραίμ το είδαμε με τα ογκώδη συλλαλητήρια έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Η συνταγματική διάκριση των εξουσιών επιβάλλει ότι κανείς κυβερνητικός δεν επεμβαίνει στο έργο της Δικαιοσύνης. Ο Βελόπουλος ας πούμε (βουλευτής και αυτός του ΛΑΟΣ) έχει κάθε δικαίωμα να λέει ότι κακώς προφυλακίσθηκε ο Εφραίμ. Φίλοι είναι με τον ηγούμενο, μαζί πίνουν καφέ στην Θεσσαλονίκη, έχει κάθε λόγο να τον υπερασπίζεται. Ένας υφυπουργός όμως δεν μπορεί να μιλάει για «άδικες αποφάσεις» γιατί τότε πάει περίπατο η όποια ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Αντί λοιπόν ο πρωθυπουργός να αποπέμψει τον Γεωργιάδη και μετά τον Ροντούλη και όποιον τέλος πάντων κάνει του κεφαλιού του στην κυβέρνηση του, κάνει πως δεν τους άκουσε. Εξ όνυχος τον λέοντα όμως. Αν δεν μπορείς να βάλεις στη θέση τους τα τσικό, ποιος θα σεβαστεί τις σοβαρές σου αποφάσεις; Και να σκεφθείτε ότι οι υφυπουργοί του ΛΑΟΣ έδρασαν λίγες ώρες αφότου ο Λουκάς Παπαδήμος είχε συναντήσει τον Σαμαρά, τον Παπανδρέου και τον Καρατζαφέρη και τους είχε ζητήσει να τον αφήσουν επιτέλους να κυβερνήσει. Τον άφησαν. Με το έρμα όμως.

Πηγή : protagon.gr

Kυβέρνησε ή φύγε

Οι πληροφορίες λοιπόν δεν είναι ενθαρρυντικές. Ο κ.Παπαδήμος δείχνει υπερβολικό σεβασμό στους υπουργούς που έχουν ορίσει οι τρεις αρχηγοί. «Να φανταστείς», μου είπαν «ότι στο προηγούμενο υπουργικό συμβούλιο, ένας υπουργός ζήτησε τον λόγο για πέντε λεπτά και μιλούσε μια ώρα χωρίς ο Παπαδήμος να τολμήσει να τον διακόψει». «Και να πεις ότι έλεγε τίποτε ενδιαφέρον. Απλώς επαναλάμβανε όλες τις αερολογίες που λένε τα τελευταία 20 χρόνια όλοι οι υπουργοί». Δεν μπορούν πια να τις πουν στην κοινωνία και τις λένε μεταξύ τους. Αντίστοιχες είναι οι εικόνες που έρχονται από τα υπόλοιπα «μέτωπα». Υποχωρητικός με τον Βορίδη και τον Παπουτσή,  ανεκτικός με τον Πάγκαλο και τον Αβραμόπουλο.

Δεν ξέρω ίσως και να ζητάμε πολλά από έναν άνθρωπο που δεν είχε βρεθεί ποτέ ανάμεσα σε τόσους πολιτικούς αλλά η εποχή δεν δικαιολογεί την άμυνα. Απαιτεί επίθεση.
Χθες περπατούσα στην Πανεπιστημίου. Κάτι ξεμπρατσωμένοι τύποι μοίραζαν δόσεις στους κατάδικους της πρέζας στα Προπύλαια. Η μαφία των ναρκωτικών έχει αφήσει προ πολλού την Αχαρνών και την Πατησίων και οδεύει προς το Σύνταγμα. Απέναντι τους, στην Κοραή κάτι ψοφοδεείς δημοτικοί υπάλληλοι έδιναν κλήσεις στα παπάκια που ήταν παρκαρισμένα παράνομα. Και ποιο δίπλα ένα περιπολικό και δύο αστυνομικοί φρουρούσαν την είσοδο μιας τράπεζας αδιαφορώντας για τα εγκλήματα στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Στα ενδότερα ο πρύτανης και οι συγκλητικοί φαντάζομαι θα απολάμβαναν το καφεδάκι τους. Το ξέρω, ίσως να μην είναι το σοβαρότερο που συνέβη χθες στην χώρα, είναι όμως ενδεικτικό της εγκατάλειψής της. Και χαρακτηριστικό του νεοελληνικού μας πολιτισμού. Κάποιοι εγκληματούν, ο νόμος πιάνει μόνο «μαρίδες», οι «αρχές» σφυρίζουν αδιάφορα και οι ρήτορες περί άλλων τυρβάζουν.

Ο Παπαδήμος άμα τη εμφανίσει του απέσπασε τις θετικές γνώμες του 80% των πολιτών. Μετά από σαράντα μέρες το ποσοστό του έχει «πέσει» στο 60. Δεν είναι λίγο, έχασε όμως την δυναμική του. Ενδεικτική είναι και η δημοσκόπηση που ξεκίνησε χθες στο protagon.gr. Το 56% των χιλιάδων αναγνωστών μας θέλει περισσότερο Παπαδήμο για το 2012. Και ταυτόχρονα θέλει λιγότερο Παπανδρέου, λιγότερο Σαμαρά, λιγότερο Καρατζαφέρη. Αυτή είναι η κατάσταση και στην κοινωνία. «Υψηλά ποσοστά για την Νέα Δημοκρατία» διαφήμιζε την Κυριακή ένα «μέσο» που κάποτε έπινε νερό στο όνομα του Παπανδρέου. Και ποια ήταν τα υψηλά ποσοστά; Το 20% του κόσμου που θα ψήφιζε στις εκλογές Σαμαρά. Ο Παπαδήμος λοιπόν πρέπει να τολμήσει. Πρέπει να «σκοτώσει» τους αρχηγούς πριν τον «σκοτώσουν» εκείνοι. Πρέπει να συγκρουστεί και εν ανάγκη να αποπέμψει αυτούς που τον σαμποτάρουν ή που κοιμούνται στις καρέκλες τους. 

Δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρει, δεν είμαι σίγουρος ότι θέλει. Και ακόμη χειρότερο δεν είμαι σίγουρος ότι μπορεί να κυβερνήσει αυτή την γαλέρα. Θέλω όμως να το ζήσω. Είναι το μόνο μη αναμενόμενο σενάριο που δείχνει να έχει κάποιο ενδιαφέρον. 

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών...του Σταύρου Θεοδωράκη

Πηγή : protagon.gr

Οι δημοσκοπήσεις... φωνάζουν!

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"

Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έρευνα κοινής γνώμης από την εταιρεία Marc για το «Εθνος της Κυριακής» καταγράφει με σαφή τρόπο την απαξίωση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος της χώρας (μεγάλη πτώση δικομματισμού), την ισχυρή εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του κ. Παπαδήμου, τη μεγάλη ενίσχυση της ποικιλώνυμης Αριστεράς, και το ισχυρότατο ποσοστό (75%) της κοινής γνώμης που ζητάει τη δημιουργία νέων κομματικών σχηματισμών και κυβερνήσεων συνεργασίας (62,6%)! Ολα αυτά υποδηλώνουν ότι «εγκυμονείται» μια μεγάλη πολιτική ανατροπή, απότοκος των ευθυνών των δυνάμεων εκείνων που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό αδιέξοδο. Ζητείται επειγόντως αλλαγή σε πρόσωπα, σε κόμματα, σε ιδέες, αντιλήψεις και συμπεριφορές.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν προέκυψε από τον ουρανό. Είναι γέννημα και θρέμμα ενός πραγματικού αδιεξόδου και αυτό δεν πρέπει κανείς να το παραβλέπει. Ηρθε να καλύψει ένα μείζον πρόβλημα διακυβέρνησης, που η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε απολέσει από μόνη της παρότι διέθετε, τυπικώς, απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία! Αυτό είναι σημαντικό γεγονός, γιατί δείχνει ότι η «κρίση» υπερβαίνει επί της ουσίας τα όρια μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας και είναι «χρήσιμο μάθημα» για το μέλλον. Τα πλεονεκτήματα της νέας κυβέρνησης είναι το πρόσωπο Παπαδήμος και η στήριξή της από τρία κόμματα με ευρύτατη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τα μειονεκτήματά της, η σύνθεσή της, (50... υπουργοί και η ποιότητα των περισσοτέρων) και ο μεταβατικός και μη προγραμματικός χαρακτήρας της. Δεν ξέρω πότε θα γίνουν εκλογές. Τα διάφορα συμφέροντα που συγκρούονται ως προς τον χρόνο ολοκλήρωσης του έργου της και την έκτασή του έχουν πολλαπλές πολιτικές εσωκομματικές και οικονομικές αφετηρίες. Εκείνο όμως που πάση θυσία πρέπει να προφυλαχθεί είναι το «μοντέλο Παπαδήμου», που σημαίνει ότι ο ισολογισμός την ημέρα της κυβερνητικής λήξης του πρέπει να είναι θετικός, γιατί ίσως αποδειχθεί πολύτιμο για το πολιτικό σύστημα μετά τις εκλογές.

Περί αυτού φωνάζουν οι δημοσκοπήσεις, για όσους βέβαια έχουν... «αυτιά να ακούνε». Από την άλλη μεριά, είναι καταστροφικό πολιτικό λάθος να «βαρύνεται» η παρούσα κυβέρνηση και πολύ περισσότερο ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος με «υπερβολικές φιλοδοξίες» που δεν ανταποκρίνονται (καθώς δεν έχουν ωριμάσει) στο υπάρχον ευρύτερο πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον. Αυτού του τύπου οι λογικές προσφέρουν κακές υπηρεσίες και στον Παπαδήμο, και στη χώρα. Αρα, η παρούσα κυβέρνηση οφείλει γρήγορα να κάνει ό,τι έχει αναλάβει να κάνει, μαζί με όλες τις τρέχουσες κυβερνητικές αποφάσεις, και όταν ολοκληρωθούν -χωρίς μιζέριες χρόνου- να πάμε σε εκλογές. Οχι μόνο για μια χρήσιμη νέα πολιτική νομιμοποίηση των κοινωνικών ανακατατάξεων, που έχουν συντελεστεί, αλλά και για την «πολιτική εκτόνωση» της κοινωνικής οργής..

Πηγή : ethnos.gr

Η ώρα της μεταποίησης

Άρθρο - γνώμη της Λώρης Κέζα για το "ΒΗΜΑ"

Oλα αυτά που ακούγονται περί ιδρύσεως νέου κόμματος ανήκουν στη σφαίρα της κοπτοραπτικής. Θυμίζουν ένα φθαρμένο κοστούμι που δίδεται για φρεσκάρισμα στη μοδίστρα της γειτονιάς. Εκείνη θα βάλει μπαλώματα στους αγκώνες, θα στενέψει τους γιακάδες για να γίνουν μοδάτοι, θα κοντύνει τα μπατζάκια. Εντούτοις όποιος το φορέσει θα έχει επίγνωση ότι το ρούχο είναι μεταχειρισμένο – πόσω μάλλον αν προέρχεται από την ντουλάπα του πεθαμένου παππού. Κάπως έτσι θα γίνει και με το νέο κόμμα όπου ανακατεύονται έμπειρα στελέχη (που ευθύνονται δηλαδή για την κρίση), επαγγελματίες πολιτικοί (που δεν έχουν δουλέψει μια μέρα στη ζωή τους), φιλόδοξοι βουλευτές (που θα συμμαχούσαν με τον Σατανά) και κάποιοι που κινούνται από αλτρουισμό, αίσθημα ευθύνης, πολιτικό προβληματισμό (LOL).

Για το απόδειπνο συγκεντρώνονται διάφοροι, σε διάφορους σχηματισμούς και διαφορετικές προοπτικές. Μαθαίνουμε λοιπόν ότι υπάρχει κινητικότητα της κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου και των κ. κ. Γ. Ραγκούση, Άρη Σπηλιωτόπουλου, Κυριάκου Μητσοτάκη, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, Ευάγγελου Αντώναρου. Ποιος από όλους αυτούς τους κορυφαίους θα μπορούσε να ηγηθεί στο χιλιομπαλωμένο ρούχο; Θα σταθούμε μόνο σε μια επίσημη εκτίμηση, από τα έγκυρα χείλη του κ. Πάνου Παναγιωτόπουλου, τομεάρχη Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος μέσα στη Βουλή μίλησε για «κόμμα Παπαδήμου» το οποίο θα διεμβολίσει τα δυο μεγάλα κόμματα. Ο κ. Παναγιωτόπουλος είπε ότι κάπου το διάβασε αυτό και χωρίς να αναφερθεί στην πηγή, αποφάσισε να διαδώσει τη φήμη.

Όλη αυτή η κινητικότητα είναι βολική: έχουμε κάτι να ασχολούμαστε, να περνάει η μέρα. Κουβέντα να γίνεται. Εικασίες για τις προθέσεις Παπαδήμου, η πιθανότητα να «καεί» από την πρόωρη συζήτηση, η προοπτική μιας ανατροπής της τελευταίας στιγμής. Τα εσωκομματικά αίφνης απέκτησαν μεγάλο ενδιαφέρον. Πέρα από εκείνους που κινούνται στα φανερά υπάρχουν κι αυτοί που συζητούν στα κρυφά, προβληματίζονται για το μέλλον (το ατομικό τους μέλλον) και αποτελούν τον άγνωστο παράγοντα. Η επικαιρότητα γίνεται ακόμη πιο συναρπαστική επειδή καθημερινά αλλάζουν τα δεδομένα. Αρκεί ένα στρωμένο τραπέζι και ολίγοι διάσημοι συνδαιτυμόνες για να αρχίσει ένας νέος κύκλος συζητήσεων. Ωστόσο δεν γίνεται λόγος για το φθαρμένο της ιστορίας. Δεν τους λέει κανείς ότι τα παρτάλια όσο κι αν σιδερωθούν, δεν μετατρέπονται σε τόπι από καινούργιο ύφασμα.

Να πούμε και κάτι άλλο. Ο κ. Παπαδήμος ασχολείται προς το παρόν με άλλα πράγματα. Προσπαθεί να ανταποκριθεί στις δεσμεύσεις της χώρας όπως δηλώνει ο ίδιος. Είναι όμως πολύ βολικό για τους επίδοξους προέδρους μελλοντικών κομμάτων να χρησιμοποιούν αποπροσανατολιστικά το όνομά του. Όλα αυτά δεν αλλάζουν τα βασικά. Πρώτον: Ο κόσμος καίγεται και ορισμένοι έχουν αφιερωθεί στη σωτηρία του σαρκίου τους και στον απεγκλωβισμό τους από τα κόμματα που υπηρέτησαν με πειθαρχία. Δεύτερον: προωθείται το ανακάτεμα των προσώπων αλλά όχι η ανανέωση του προσωπικού. Τρίτον: προθυμοποιούνται να σώσουν τη χώρα εκείνοι που την κατέστρεψαν. 

Πηγή : tovima.gr

Της ελπίδας το... σωματίδιο

Άρθρο - γνώμη του Π.Φ.Κακούρη

Δεν υπάρχει πιο ασφαλές επάγγελμα από αυτό του οικονομολόγου και του πολιτικού προϊσταμένου της οικονομικής πολιτικής μιας χώρας, όπως η Ελλάδα. Μπορούν να κάνουν άπειρα λάθη, χωρίς ποτέ να «πληρώσουν» οι ίδιοι. Πληρώνουν άλλοι.

Με άνεση μπορούν να καταστρέψουν μια χώρα και να επιμένουν στην ίδια αδιέξοδη πολιτική. Δεκαοκτώ μήνες μετά την έναρξη εφαρμογής της πολιτικής του μνημονίου, το αποτέλεσμα που βιώνουμε όλοι, είναι ένα κατεστραμμένο κράτος που δεν μπορεί να εισπράξει έσοδα, παρά τις αλλεπάλληλες έκτακτες εισφορές.

Εχουν καταρρεύσει τα ασφαλιστικά Ταμεία, έχουν οδηγηθεί στην ανεργία 400.000 εργαζόμενοι, χιλιάδες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο και χιλιάδες άλλες φυτοζωούν.

Οι τράπεζες δεν δανείζουν ούτε τους υπαλλήλους τους, τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε γάζες και τα παιδιά στα σχολεία, τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, δεν έχουν ακόμα βιβλία.

Είναι τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που οδήγησε την οικονομία σε βαθιά ύφεση και η οποία δεν έχει τέλος. Θυμόμαστε όλοι τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, που κάθε τρίμηνο έβλεπε «φως στο τούνελ» από «πρόδρομες αναπτυξιακές ενδείξεις». Ακόμα τις ψάχνουμε. 

Σήμερα, ενώπιον του αδιεξόδου αυτού, θα περιμέναμε προτάσεις και πολιτικές ανάπτυξης, αφού χωρίς ανάπτυξη δεν μπορεί να αποδώσει καμία άλλη πολιτική.

Τι ακούμε όμως; Τα ίδια από τους ίδιους, τα λάθη των οποίων πληρώνουν οι Ελληνες πολίτες και όχι οι εμπνευστές της πολιτικής.

Ο δικός μας (πλέον) άνθρωπος, Πολ Τόμσεν, παραδέχεται ότι η ύφεση στην ελληνική οικονομία είναι μεγαλύτερη της προβλεπόμενης, τα μέτρα που ελήφθησαν μέχρι τώρα δεν πέτυχαν το στόχο τους και χρειάζονται και πρόσθετα, που θα επιτείνουν την ύφεση. Συμπληρώνει ότι δεν μπορεί να αυξηθούν άλλο οι φόροι.

Αυτό όμως δεν μας καθησυχάζει, γιατί τα ίδια είπε και τον Ιούλιο του 2010 και έκτοτε ακολούθησε «καταιγίδα». Εκτός και αν, από τότε, η τρόικα δεν ζητούσε αυξήσεις φόρων αλλά περικοπές δαπανών και η κυβέρνηση επέλεγε τις αυξήσεις των φόρων. Οπως λόγου χάρη, το χαράτσι στα ακίνητα μέσω ΔΕΗ. Ελληνικής έμπνευσης ήταν και αποτέλειωσε τα... εξουθενωμένα νοικοκυριά.

Η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου έδωσε κάποιες, αμυδρές, ελπίδες για αλλαγή ρότας. Αποτελείται όμως κατά 80% από τα ίδια πρόσωπα της προηγούμενης κυβέρνησης, ενώ το 20% που προστέθηκε, δεν δείχνει... ορεξάτο να αναλάβει ευθύνες για μια κατάσταση που δημιούργησαν οι προηγούμενοι, ενώ έρχονται και εκλογές.

Κοντολογίς, από τις εκθέσεις του ΔΝΤ και της Ε.Ε., που προηγήθηκε, αλλά και τις πρακτικές της κυβέρνησης, δεν ανιχνεύεται ακτίνα ελπίδας. Πιο εύκολα θα βρουν οι αστροφυσικοί το «σωματίδιο του Θεού» παρά οι πολίτες αυτής της χώρας τη διέξοδο από την κρίση.

Πηγή : naftemporiki.gr

  

Θέλουν πραγματικά τα κόμματα την κυβέρνηση Παπαδήμου;

Άρθρο - Γνώμη του Αντώνη Καρακούση για το "ΒΗΜΑ"

Η κατάσταση της χώρας παραμένει απολύτως κρίσιμη παρά τις ανάσες που προσέφερε η συγκρότηση της κυβέρνησης Παπαδήμου και η έγκριση χορήγησης της έκτης δόσης.

Τα γεγονότα του περασμένου Νοεμβρίου, όλη εκείνη η απόπειρα δημοψηφίσματος, απεδείχθησαν απολύτως ζημιογόνα και άφησαν βαριά σκιά στο σώμα της χώρας. Και οι συνέπειες επίσης ήταν μεγάλες.

Η διαρροή καταθέσεων στο δίμηνο Οκτωβρίου - Νοεμβρίου υπήρξε σημαντική και επέτεινε τα προβλήματα ρευστότητας της ελληνικής οικονομίας, καθώς οι Τράπεζες έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν προκειμένου να καλύψουν τις απαιτήσεις των πελατών τους σε μετρητά και σχεδόν διέκοψαν κάθε άλλη χρηματοδοτική δραστηριότητα.

Αυτή τη στιγμή, τόσο ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας, αντιμετωπίζουν οξύ ταμιακό πρόβλημα και προφανώς η έκτη δόση δεν επαρκεί ούτε για τα βασικά.

Οι συντάξεις του Δεκεμβρίου εξασφαλίσθηκαν με τα μαγικά που έκαναν οι επιτελείς του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, αλλά είναι σαφές ότι από τον Ιανουάριο τα ταμειακά προβλήματα θα γενικευθούν καθώς η οικονομία σταδιακά στεγνώνει και ως γνωστόν στην Ελλάδα τον χειμώνα δεν υπάρχουν πολλές πηγές εισροής εσόδων.

Επιπλέον είναι γνωστό πως η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών τείνει προς εξάντληση και οι επιχειρήσεις, όπως είπαμε, προσπαθούν να καλύψουν πάση θυσία τις λειτουργικές δαπάνες τους, μεταφέροντας στον χρόνο τις όποιες υποχρεώσεις, φορολογικές και άλλες, προς το κράτος.

Χωρίς περιστροφές, χρήματα δεν υπάρχουν, τα ταμεία (τα κάθε λογής ταμεία, δημόσια και ιδιωτικά) αδειάζουν και οι περισσότεροι της πολιτικής ζουν στον κόσμο τους: παλεύουν άλλοι για τη θέση του Παπανδρέου και άλλοι για την εξουσία του Σαμαρά, μη αντιλαμβανόμενοι πως η εξουσία στις σημερινές συνθήκες είναι πουκάμισο αδειανό, χωρίς καν πλανεύτρα Ελένη.

Εκ των πραγμάτων προκύπτει ότι τα κόμματα κατέληξαν στη λύση Παπαδήμου με το ζόρι, επειδή δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Είχαν και έχουν το μυαλό τους στις εκλογές, παραβλέποντας όλα τα άλλα ή καλύτερα αδυνατώντας να προσεγγίσουν πόσο βαρύ και μεγάλο είναι το πρόβλημα της χώρας.

Το δυστύχημα είναι ότι σε αυτό το ιδιαίτερα δυσμενές οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον εξελίσσονται οι διαπραγματεύσεις με τους διεθνείς πιστωτές για τη ρύθμιση των χρεών μας και με την τρόικα για το οικονομικό πρόγραμμα που θα τη συνοδεύει.

Προφανώς η θέση του πρωθυπουργού κ. Λ. Παπαδήμου δεν είναι η καλύτερη. Διαπραγματεύεται για την τύχη της χώρας με όλα τα μέτωπα ανοιχτά και με τους περισσότερους των υπουργών της κυβέρνησης να ετεροαπασχολούνται, να μην είναι προσηλωμένοι στο έργο τους.

Αυτή η κατάσταση μετά βεβαιότητος δεν πάει μακριά.

Η χώρα αν συνεχίσει έτσι θα βρεθεί σύντομα ξανά μπροστά σε αδιέξοδο. Και υποθέτουμε ότι όλοι γνωρίζουν πως οι εταίροι μας δεν πρόκειται να προσφέρουν άλλη ευκαιρία και ούτε θα πολυσκεφθούν αυτή τη φορά. Θα μας αφήσουν ακάλυπτους και θα μας δείξουν την πόρτα της εξόδου.

Υπό αυτή την έννοια, τα παιγνίδια της πολιτικής δεν έχουν θέση στο παρόν περιβάλλον. Τα κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνηση ή θα προσφέρουν πραγματική βοήθεια στην κυβέρνηση Παπαδήμου ή θα πρέπει να προετοιμάζονται για άλλα πράγματα.

Εδώ που έχουμε φθάσει, η θέση της Αριστεράς, που αρνείται τα πάντα και διεκδικεί έξοδο από το ευρώ μοιάζει πιο έντιμη, από την μεσοβέζικη στάση των αστικών κομμάτων τα οποία υπερασπίζονται μεν την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, αλλά δεν αναλαμβάνουν πλήρως το κόστος αυτής της επιλογής.

Με άλλα λόγια, αν τα κόμματα που συγκυβερνούν δεν αποφασίσουν τι πραγματικά θέλουν για τη χώρα και δεν αναλάβουν πραγματικά πανεθνική δράση για τη διάσωσή της, οι εξελίξεις σύντομα, στο πρώτο δίμηνο του νέου έτους, θα είναι ραγδαίες.

Και τότε δεν θα αρκεί κανείς Παπαδήμος με όποια αξιοπιστία και όποιες δυνάμεις διαθέτει να τη σώσει.

Πηγή : tovima.gr