Φοβίες

Γράφει ο Δημήτρης Μητρόπουλος για τα ΝΕΑ


«ΠΟΙΟΣ φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;» ρωτούσε ο Εντουαρντ Αλμπι στο πιο διάσημο θεατρικό του. Το ερώτημα δεν είχε πραγματική σχέση με τη βρετανίδα συγγραφέα. Αποτελούσε ειρωνικό σχόλιο στον αλληλοσπαραγμό ενός ζευγαριού επί σκηνής.
ΚΑΘΩΣ ξημερώνει μια δεύτερη μετεκλογική Δευτέρα σε οκτώ εβδομάδες, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί με ανάλογο τρόπο: «Ποιος φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑ;». Ετσι λέγεται το έργο που βλέπουμε.

ΕΡΩΤΗΜΑ: Βγαίνει η κοινοβουλευτική αριθμητική; Βγαίνει. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αθροίζουν πάνω από 160 βουλευτές. Ετερο ερώτημα: Αποτυπώνει το αποτέλεσμα μια κοινωνική πλειοψηφία; ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ - τρεις δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως φιλευρωπαϊκές - αθροίζουν ένα ποσοστό κοντά στο 45%. Από το 1974 η Ελλάδα έχει κυβερνηθεί και με μικρότερο ποσοστό, και μάλιστα από ένα κόμμα. Αρα τρία κόμματα - που αντανακλούν ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό κόμμα - φθάνουν και περισσεύουν.

ΠΑΡ' ΟΛΑ αυτά, ένας μόνο πολιτικός αρχηγός θέλει να κυβερνήσει. Είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Οι άλλοι θέλουν και τον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλοθι ότι και το κόμμα του Τσίπρα δηλώνει πως επιθυμεί την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Ωστόσο είναι προφανές ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ. Και ότι αυτοί που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ είναι σε γραμμή ρήξης με τις πολιτικές του Μνημονίου. Εδώ δεν παίζουμε με τις λέξεις. Παίζουμε με τη μοίρα της χώρας. Το ένα τρίτο - αν αθροίσει κανείς και το ΚΚΕ - των ψηφοφόρων είναι διατεθειμένο να πάει τη διαπραγμάτευση με την Ευρώπη στα άκρα, ό,τι συνέπειες και αν έχει αυτό.

ΜΕ απλά λόγια, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε οι ψηφοφόροι του μπορούν να ενσωματωθούν στη λογική μια κυβέρνησης συνευθύνης - όπως την ορίζει ο γλωσσοπλάστης Ευάγγελος Βενιζέλος. Το θέμα είναι αν οι υπόλοιποι θα σταματήσουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους. Είναι προφανές ότι η χώρα είναι κομμένη στα δύο. Και ότι οι δυνάμεις που πιστεύουν στο ευρωπαϊκό πεπρωμένο της χώρας θα πρέπει να συγκροτήσουν μια κυβέρνηση που τα επόμενα δύο χρόνια θα περάσει δύσκολα. Γιατί στη Βουλή, στο πεζοδρόμιο και στα πλατό της τηλεδημοκρατίας θα συναντήσει την ισχυρή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή θα πρέπει να καμφθεί με πολιτικούς όρους. Αλλά και να αποτελέσει ισχυρό επιχείρημα της κυβέρνησης των Αθηνών απέναντι στους ξένους εταίρους μας για την παράταση ή, κατά το δυνατόν, την αναθεώρηση του Μνημονίου, αλλά και για ένα γενναίο νέο πακέτο χρημάτων ώστε να ξαναπάρει μπροστά η χώρα.

ΑΝ η εμμονή να μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση υποκρύπτει μικροπολιτικό υπολογισμό, τότε κλάψ' τα, Χαράλαμπε. Το να ζητάνε Βενιζέλος και Κουβέλης μετά την 6η Μαΐου να μπει ο Τσίπρας στην κυβέρνηση οδήγησε στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ μίκρυναν, ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε. Μπορεί κανείς να υποθέσει τι θα γίνει αν πάμε σε τρίτες εκλογές. Το αίτημα να συμμετάσχει ο ΣΥΡΙΖΑ σε κυβερνητικό σχήμα θα μπορούσε να εκφράζει έναν φόβο διακυβέρνησης. Αλλοι φοβούνται τα ύψη και άλλοι το σκοτάδι. Μήπως ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ φοβούνται να αναλάβουν τις τύχες της χώρας;
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Πλειοψηφία βρήκαμε. Αρχηγούς ψάχνουμε. Εκτός αν πρόκειται για ελιγμό - δηλαδή για πολιτικό θέατρο που θα έχει κατάληξη ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Πηγή : tanea.gr

Η ψήφος των Ελλήνων

Γράφει ο Αντώνης Καρακούσης για το "ΒΗΜΑ"


Οι Έλληνες, εν γνώση τους, επέλεξαν τον λιγότερο επισφαλή δρόμο.

Δήλωσαν με την ψήφο τους ότι δεν είναι διατεθειμένοι να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Και έκαναν αυτή την επιλογή έχοντας πλήρη συναίσθηση του κόστους και του βάρους της.

Γοητεύθηκαν,είναι αλήθεια,από τον διεγερτικό λόγο του κ.Τσίπρα, ταλαντεύθηκαν αρκετά, αλλά εντέλει δεν πίστεψαν στο άλμα μαζί του.

Ίσως το έκριναν επικίνδυνο ή απλά μη επαρκώς προπαρασκευασμένο.

Όπως και να έχει απέφυγαν τη διακινδύνευση. Ήταν και τα γεγονότα των τελευταίων προεκλογικών ημερών, που καθιστούσαν την επιλογή επισφαλή.Οι μαζικές αναλήψεις καταθέσεων, η μαζική φυγή κεφαλαίων από τις ελληνικές Τράπεζες, έδειχναν ότι η απειλή δεν είναι φανταστική και κατασκευασμένη,αλλά πραγματική και ικανή να προκαλέσει το προαγγελλόμενο από πολλούς οικονομικό ατύχημα.

Το εκλογικό αποτέλεσμα της 17ης Ιουνίου αποκλείει, επί του παρόντος τουλάχιστον, την αργεντινοποίηση της χώρας.

Κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι των Ελλήνων ανακουφίστηκαν, ένοιωσαν ότι γλίτωσαν την μεγάλη περιπέτεια και απέτρεψαν την απειλή του αιφνίδιου θανάτου της ελληνικής οικονομίας.

Ουσιαστικά,οι ψηφοφόροι έδωσαν μια ακόμη ευκαιρία στις θεωρούμενες συστημικές δυνάμεις, προσέφεραν λίγο χρόνο ακόμη, δεν θέλουν να θυσιάσουν εν ριπή οφθαλμού το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Γνωρίζουν ότι αποκτήθηκε με κόπο και δεν είναι από αυτά που τα πετάει κανείς με την πρώτη δυσκολία. Δεν θέλουν οι Έλληνες να χάσουν την επαφή τους με την Ευρώπη και τους θεσμούς της. Ο κ.Τσίπρας και το κόμμα του υποτίμησαν αυτή την επιθυμία του ελληνικού λαού, δεν της έδωσαν τη δέουσα σημασία. Ωστόσο αυτή τελικώς όρισε την ψήφο τους. Και θα συνεχίσει να την ορίζει. Γεγονός που επιβάλλει επαναξιολόγηση της στάσης των λεγόμενων αντιμνημονιακών κομμάτων.Δεν θα εξελιχθούν ευθύγραμμα τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα, όπως πολλοί νομίζουν.

Η εκδοχή της πανίσχυρης αντιπολίτευσης την οποία περιέγραψε δεν εγγυάται κατ' ανάγκην την πρόοδο του ΣΥΡΙΖΑ.

Όσοι νομίζουν ότι βρισκόμαστε στο 1977 και ότι ο κ.Τσίπρας βρήκε τον δρόμο για το δικό του 1981 λαθεύουν.

Ενδιάμεσα θα μεσολαβήσουν πολλά και ακόμη περισσότερα θα κριθούν στο μεσοδιάστημα.

Ο πολιτικός χρόνος έχει αποδειχθεί πυκνός στον καιρό της κρίσης και οι εκπλήξεις διαδέχονται η μια την άλλη.

Όπως μέχρι τώρα,έτσι κι από εδώ και πέρα η πορεία δεν θα ευθύγραμμη.

Πηγή : tovima.gr

Οι νικητές να ξέρουν

Του Γιώργου Καρελιά για το protagon.gr

Στις 17 Ιουνίου θα ψηφίσουμε. Και μετά, αν βγάλουμε κυβέρνηση,  θα χαλαρώσουμε κάπως. Καλοκαίρι έρχεται, θα ζήσουμε λίγο καλύτερα με τις ψευδαισθήσεις μας. Αν μας έχουν απομείνει τέτοιες.

Ωρες ώρες αναρωτιέμαι αν το πραγματικό δίλημμα είναι «ευρώ ή δραχμή» . Μήπως είναι άλλο; Για παράδειγμα, από Σεπτέμβριο η χώρα θα είναι ακόμη εν λειτουργία ή υπο κατάρρευση; Πώς θα είναι οι βασικές δομές της (νοσοκομεία, ασφαλιστικά ταμεία, σχολεία); Ποια χώρα θα αναλάβουν να κυβερνήσουν οι νικητές της μεθεπόμενης Κυριακής;

Όποιο αποτέλεσμα κι αν έχουμε ,  δεν  πρόκειται ν’ αλλάξουμε νόμισμα, τουλάχιστον αμέσως. Εκτός αν συγκυβερνήσουν  ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ και αποφασίσουν να κάνουν  αμέσως πράξη, ύστερα απο 30 και κάτι χρόνια, το παλιό σύνθημα «έξω από την ΕΟΚ των μονοπωλίων». Επειδή, όμως, κάτι τέτοιο ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας,  για μερικούς μήνες ακόμη θα έχουμε το ευρώ μας. Όλα τα άλλα όμως;

Αυτό που κρύβουν τα δυο επικρατέστερα να κυβερνήσουν κόμματα είναι ότι η Ελλάδα του φθινοπώρου θα είναι μια χώρα μη κυβερνήσιμη. ‘Οποιο κι αν νικήσει, θα βρεθεί μπροστά σε πολλαπλά αδιέξοδα.

Το μεγαλύτερο ασφαλιστικό ταμείο , το ΙΚΑ,  έχει ήδη απορροφήσει σχεδόν όλη την κρατική επιχορήγηση για το 2012. Αν ο κρατικός προϋπολογισμός δεν βρεί να κόψει από αλλού και να το ενισχύσει, μπορεί να μην καταβάλει συντάξεις σε μερικούς μήνες. Οσοι πριν από δέκα χρόνια αντιστάθηκαν στον στοιχειώδη εξορθολογισμό του ασφαλιστικού συστήματος, τώρα παρακολουθούν την κατάρρευσή του.

Μήπως αυτά είναι κινδυνολογία; Αστειότητες. Πραγματικός κίνδυνος είναι.  Κι αυτό που γίνεται με τα φάρμακα τι είναι;  Το αποτέλεσμα του «λεφτά δεν υπάρχουν». Τα ταμεία δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν εταιρείες και φαρμακοποιούς και την πληρώνουν οι ασφαλισμένοι, πρωτίστως οι φτωχότεροι. Οσοι αντιστάθηκαν στις κατά καιρούς απόπειρες περιορισμού της φαρμακευτικής δαπάνης, αυτούς πήραν στο λαιμό τους. Υπουργοί, εταιρείες ,γιατροί, φαρμακοποιοί, πήραν μέρος στο όργιο της κρατικής σπατάλης, που σήμερα οδηγεί στο αδιέξοδο.

Πώς θα τα τιθασσεύσει αυτά  η κυβέρνηση του μετώπου της Δεξιάς υπο τον κ. Σαμαρά, που δεν λέει στο εκλογικό σώμα ότι θα απαιτηθούν κι άλλες θυσίες; Όχι μόνο δεν το λέει, αλλά δίνει και υποσχέσεις, που αντικειμενικά δεν θα μπορέσει να τηρήσει. Αυτή η κυβέρνηση θα είναι από την αρχή αμφισβητούμενη και θα παραπαίει.

Αλλά και μια κυβέρνηση της Αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα κινδυνεύσει με γρήγορη απομυθοποίηση. Διότι δεν θα μπορέσει να ικανοποιήσει τις προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί  σε μεγάλα τμήματα των ψηφοφόρων. Είναι άλλο η προεκλογική ρητορεία και άλλο η μετεκλογική πραγματικότητα. Η προσγείωση μπορεί να είναι πολύ απότομη.

Να, λοιπόν, που αυτή η πραγματικότητα μπορεί να αποδειχθεί χειρότερη και από το προβαλλόμενο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή». Υπαρκτό είναι κι αυτό, αλλά η απειλή μεσοπρόθεσμη. Η κατάρρευση, όμως, βασικών κρατικών  δομών μπορεί να είναι άμεση. Πριν μας διώξουν από το ευρώ, δηλαδή, μπορεί να κλείσουν νοσοκομεία. Ή να μην καταβληθούν συντάξεις.’ Η να αρχίσουν τα μπλακ αουτ (και η ΔΕΗ είναι υπο κατάρρευση).

Οσοι έχουν πιθανότητες εκλογικής νίκης και σκοπεύουν να κυβερνήσουν ας τα έχουν υπόψη τους. Διότι μπορεί να τους πέσουν απότομα κατακέφαλα. Αφού προηγουμένως θα έχουν πέσει στα δικά μας κεφάλια.

Πηγή : protagon.gr

Ούτε για debate

Τυπικά κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το debate δεν θα γίνει «για τα μάτια της Έλλης». Η Νέα Δημοκρατία φέρεται να αντέδρασε στην προτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ προς τη συγκεκριμένη δημοσιογράφο, πλην του Νίκου Χατζηνικολάου. Όμως η αλήθεια βρίσκεται στην αναθεώρηση επικοινωνιακής τακτικής από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας. Ήδη από το πρωί της Τρίτης κύκλοι της Συγγρού άρχισαν να διοχετεύουν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες στη Νέα Δημοκρατία γίνονται δεύτερες σκέψεις για τη χρησιμότητα ενός debate, ασχέτως και αν ήταν ο εκπρόσωπος της εκείνος που πρώτος έριξε το θέμα στο τραπέζι.

Πέρα από το «δραματικό» ή δραματοποιημένο κομμάτι της υπόθεσης, το ναυάγιο του debate επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά την ανεπάρκεια της χώρας σε θέματα που άλλες, δυτικές δημοκρατίες, δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να συζητήσουν. Στην Ελλάδα τα debate καθορίζονται και γίνονται (αν γίνονται) ανάλογα με τους πολιτικούς συσχετισμούς, τα δυνατά ή τα αδύνατα σημεία των αρχηγών, την ατζέντα που εξυπηρετεί το κάθε κόμμα. Δεν υπάρχει ένα σαφές πλαίσιο πολιτικής δεοντολογίας εντός του οποίου να κινείται η επικοινωνία, αλλά και το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Και φαίνεται ότι θα αργήσουμε πολύ να αποκτήσουμε ακόμα και αυτά, τα στοιχειώδη.

Λέει η Ν.Δ: «Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε ό,τι μπορούσε για να δυναμιτίσει το ντιμπέιτ» τονίζοντας πως ενώ είχε από κοινού αποφασιστεί ότι ο Νίκος Χατζηνικολάου θα ήταν ο δημοσιογράφος που «με την αντικειμενικότητα, το κύρος και την εμπειρία του, ως κοινώς αποδεκτό πρόσωπο, θα συντόνιζε την τηλεμαχία, ο ΣΥΡΙΖΑ ξαφνικά έβαλε στο τραπέζι και νέο όνομα δημοσιογράφου, που όμως (πάλι από κοινού) δεν είχε προκριθεί».

«Δεν υπήρξε καμία συμφωνία» απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ και κατηγορεί τη ΝΔ ότι έψαχνε για προσχήματα προκειμένου να μη γίνει το ντιμπέιτ. Η δεύτερη δημοσιογράφος που έβαλε στο τραπέζι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η Έλλη Στάη.

Συνεχίζει η Ν.Δ: «Μόλις οι εκπρόσωποί ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν τα χέρια για την τηλεμαχία των δύο αρχηγών, αμέσως μετά ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να τα ανακατέψει όλα: ονόματα δημοσιογράφων, διαδικασίες, ακόμα και εμπαιγμό των άλλων κομμάτων, με στόχο να τα τινάξει όλα στον αέρα... Κατανοούμε την αγωνία του κ. Τσίπρα να εξηγήσει τις θέσεις του για τη στήριξή του από το λόμπι της δραχμής, την υπόθαλψη της τρομοκρατίας, την ελληνοποίηση εκατομμυρίων λαθρομεταναστών, την έξοδό μας από το ΝΑΤΟ, τις πορείες της Νεολαίας του στα Σκόπια με στόχο να τους δοθεί το όνομα «Μακεδονία», και της μόνιμης συνηγορίας του υπέρ του παρεμπορίου και των κουκουλοφόρων που καταστρέφουν τα κέντρα των Ελληνικών πόλεων.»

Απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ: «Εμείς παραμένουμε σταθεροί στη θέση μας για διεξαγωγή δύο ντιμπέιτ, ένα με εκπροσώπους όλων των κομμάτων πλην της Χρυσής Αυγής και ένα με τον κ.Σαμαρά, στο πλαίσιο ενός ανοιχτού και ζωντανού διαλόγου, όπως γίνεται σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και όχι δύο παράλληλους μονολόγους. Ένα διάλογο που όπως αποδεικνύεται ο κ.Σαμαράς δεν μπορεί να αντέξει. Αυτές οι προτάσεις μας παραμένουν σε ισχύ και ζητούμε συγκεκριμένη απάντηση και όχι υβρεολόγια» αναφέρει στην ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ.»

Αποτέλεσμα; Κανένα. Για άλλη μια φορά ο πολιτικός διάλογος θα συνεχιστεί μέσω ξύλινων ανακοινώσεων με πολωτικά ως και φαιδρά συνθήματα που διαμορφώνουν το χειρότερο κλίμα για τη χώρα, στη χειρότερη δυνατή στιγμή.

Πηγή : protagon.gr

Και μετά;

Γράφει ο Παύλος Τσίμας για το protagon.gr

Στην αρχή ήταν σχεδόν διασκεδαστικό. Οι πρώτες, μετεκλογικές τηλε- αντιδικίες των εκπροσώπων του μεγεθυμένου ΣΥΡΙΖΑ με τις παλιές καραβάνες της συρρικνωμένης πασοκονεοδημοκρατίας θύμιζαν κάτι από τηλεοπτικό σίριαλ. Θυμάστε το «λατρεμένοι μου γείτονες», όπου η πολυπληθής οικογένεια ενός νεόπλουτου μανάβη από την Κοκκινιά είχε μετακομίσει στα β.π., σε μια μεζονέτα δίπλα στους κάπως (ελάχιστα) παλαιότερα πλούσιους γείτονες; Κάπως έτσι.
Αλλά δεν είναι πια διασκεδαστικό.

Ακούσατε τις δηλώσεις των αρχηγών αυτό το Σαββατοκύριακο; Είναι σαν ο προεκλογικός λόγος να έχει μπει στην πρίζα. Σαν να ακούς επαγγελματίες πυγμάχους να κάνουν δηλώσεις πριν ανεβούν στο ριγκ. Σαν τα εκλογικά τρέιλερ να αναγγέλλουν ένα σίκουελ του πολέμου των άστρων, όπου οι λευκοί ιππότες θα αναμετρηθούν ξανά με την σκοτεινή δύναμη. Σαν να ξαναζούμε εκείνες τις παλιές εκλογές (οι νεότεροι protagonistes ούτε που θα τις θυμούνται) όπου οι αντίπαλοι παρίσταναν ότι αντιμάχεται το φως με το σκοτάδι.

Από τη μία πλευρά, τα πράγματα μοιάζουν πεντακάθαρα. Ο Σαμαράς (προσέξατε ότι χρησιμοποιεί πότε-πότε τον όρο «συναγερμός», ανασύροντας τον Παπάγο από τα βάθη της δεκαετίας του 50;) επιχειρεί να συσπειρώσει όσους νιώθουν ότι έχουν ακόμη κάτι να χάσουν, για κάτι να φοβούνται μην τους συμβεί. Και χρησιμοποιεί ως σημαία συσπείρωσης τον φόβο. Τον φόβο απέναντι σε ένα φάντασμα νέου «κομουνιστικού κινδύνου». Τον φόβο της δραχμής. Τον φόβο, που δαγκώνει τα σωθικά και παραλύει την σκέψη.

Αλλά ο Τσίπρας; Γιατί ανεβάζει τους τόνους ο Τσίπρας; Γιατί κάνει τις επιθέσεις του όλο και πιο σκληρές, όλο και πιο «επί προσωπικού», όλο και πιο «ηθικά» φορτισμένες με τετριμμένες υπομνήσεις σκανδάλων; Και γιατί καταφεύγει σε ρητορικά και συμβολικά σχήματα, που κάποτε η αριστερά σιχαινόταν, αλλά ο παραδοσιακός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ είναι εξασκημένος να αναγνωρίζει ως οικεία; Μια εξήγηση είναι πως έτσι αμύνεται απέναντι σε επιθέσεις, που πράγματι υπερβαίνουν τα εσκαμμένα και μυρίζουν υστερία. Μια εξήγηση είναι, επίσης, ότι έτσι συσπειρώνει όσους αφήνει απέξω η αντί-συσπείρωση του φόβου, όσους ψηφίζουν με την λογική «γαία πυρί μιχθήτω». Αλλά υποψιάζομαι ότι μπορεί να υπάρχει μια ακόμη εξήγηση: ότι, έτσι, καίει εκ των προτέρων όλες τις γέφυρες, ώστε να μην βρεθεί, στις 18 Ιουνίου, στην θέση που βρέθηκε στις 7 Μαϊου, να πιέζεται για συμμετοχή σε κάποια μορφή εθνικοενωτικής κυβέρνησης.

Δεν παίρνω όρκο για τις σκοπιμότητες. Αλλά αυτό το καθημερινό κούρδισμα της πόλωσης και από τις δύο πλευρές αρχίζει να γίνεται πολύ επικίνδυνο για να είναι πια διασκεδαστικό ή, έστω, ανεκτό.

Γιατί η 18η Ιουνίου θα ξημερώσει, με το hangover της εκλογικής πόλωσης, σε μια χώρα με αρνητικά ταμειακά διαθέσιμα, με μια οικονομία (συμπεριλαμβανομένου του μέχρι πέρυσι υγιούς τουριστικού της τομέα) κλινικά νεκρή, που θα πρέπει να διαπραγματευθεί ξανά, εξ αρχής, το μέλλον της και, για να το κάνει, θα πρέπει να έχει ένα συγκεκριμένο, άμεσης εφαρμογής σχέδιο μεταρρύθμισης του κράτους και παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας, που ως τώρα, στα δύο χρόνια της συμφοράς, κανείς δεν έχει βάλει στο τραπέζι.

Και στους καναπέδες των διερευνητικών εντολών θα συναντιούνται, τσακωμένοι, από τη μια εκείνοι που ορκίζονται ότι θα μας κρατήσουν στην Ευρώπη (αλλά δεν έχουν δώσει κανένα σημάδι πως άλλαξαν κάτι από τα κουσούρια τους, που μας οδήγησαν με το ένα πόδι εκτός Ευρώπης) κι από την άλλη εκείνοι που ορκίζονται ότι θα μας σώσουν, αδαπάνως και ακινδύνως, από την λιτότητα του μνημονίου (αλλά δεν έχουν δώσει κανένα σημάδι ρεαλιστικού σχεδίου που να κάνει τον όρκο τους πιστευτό). Χωρίς, στο μεταξύ, να τους έχουμε βάλει να κουβεντιάσουν. Συγκεκριμένα, επί συγκεκριμένων...

Πηγή : protagon.gr

Η επόμενη μέρα του κ.Τσίπρα

Γράφει ο Αντώνης Καρακούσης για το "ΒΗΜΑ"


Ας υποθέσουμε ότι όλα πάνε κατ' ευχήν για τον κ. Τσίπρα. Οτι πείθει τα πλήθη και κερδίζει τους ψηφοφόρους με την ορμή της νιότης του. Και στις 17 Ιουνίου αναδεικνύεται μέγας νικητής.

Από την επομένη, ωστόσο, θα έχει να αντιμετωπίσει κρίσιμα θέματα και προβλήματα. Πρώτον, θα πρέπει να σχηματίσει κυβέρνηση. Και επειδή πιθανώς δεν θα επιτύχει αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα πρέπει να έχει εκ των προτέρων εξασφαλίσει συμμαχίες ικανές να του προσφέρουν τη στήριξη που θα χρειάζεται.

Αλλά ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι την έχει εξασφαλισμένη ή δεν τη χρειάζεται, θα πρέπει επίσης να είναι έτοιμος να αναλάβει το βάρος της διαπραγμάτευσης με τους δύσπιστους και ίσως εχθρικούς εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Εκείνοι θα διεκδικούν εφαρμογή των συμφωνηθέντων ή στην καλύτερη περίπτωση εγγυήσεις προκειμένου να συνεχίσουν να εφαρμόζουν τα απορρέοντα από τις έως τώρα συμφωνίες. Και εκείνος πιθανώς ηρωικά θα προβάλλει αντιστάσεις, επικαλούμενος την καμένη γη που παρέλαβε και την κακή πολιτική που κληρονόμησε. Και επειδή δεν θα υπάρχουν χρονικά περιθώρια, καθώς θα αντιμετωπίζει ταμειακά και άλλα πιεστικά οικονομικά προβλήματα, σχεδόν αναγκαστικά θα αποδεχθεί μια διαδικασία ετεροβαρούς διαπραγμάτευσης. Και, ή θα συμβιβασθεί ή θα τα σπάσει.

Στην περίπτωση ενός συμβιβασμού τίποτε σπουδαίο δεν θα έχει επιτύχει. Μικροκέρδη στην καλύτερη περίπτωση θα εξασφαλίσει, που την προσδοκία του πλήθους δεν θα ικανοποιούν και την απαίτηση του λαού θα επιτείνουν. Θα πρόκειται για την αρχή του τέλους.

Αν τώρα στυλώσει τα πόδια και τα σπάσει με τους ευρωπαίους, εκείνοι θα κλείσουν τις στρόφιγγες προκειμένου να προκαλέσουν ασφυξία και αδιέξοδο. Με τον κόσμο απλήρωτο και την οικονομία αλάδωτη η κατάσταση θα γίνει εκρηκτική και οι υμνητές θα μετατραπούν εν μια νυκτί σε διώκτες.

Αν θέλει ο κ. Τσίπρας να επιτύχει δεν μπορεί να μείνει σε αυτά που έχει. Εχει αποδειχθεί ότι στους καιρούς μας η διακυβέρνηση δεν είναι άσκηση απλή. Θέλει βαθιές επεξεργασίες, σχέδιο ολοκληρωμένο και πρόσωπα επιλεγμένα , με γνώσεις, δυνατότητες και πίστη, ικανά να τρέξουν δύσκολες υποθέσεις και αναλάβουν επικίνδυνες αποστολές.

Η μέχρι τώρα συγκρότηση και το δυναμικό του κόμματός του δεν δείχνουν τέτοιες δυνατότητες. Αντιθέτως φανερώνουν μεγάλες αδυναμίες και ανυπαρξία ολοκληρωμένου και επεξεργασμένου σχεδίου.

Αν λοιπόν ο κ. Τσίπρας θέλει πραγματικά να μείνει και να μην σβήσει ως άλλος διάττοντας αστέρας δεν έχει παρά να χτίσει από τώρα σχέδιο αξιόπιστο ολοκληρωμένο και επιστημονικά άρτιο, ικανό να σταθεί απέναντι στο μνημόνιο που εκείνοι υπερασπίζονται ως άλλο ευαγγέλιο.

Μόνο έτσι θα έχει ο κ. Τσίπρας τύχη και η χώρα ευκαιρία.

Αλλιώς ο ελληνικός λαός, που τόσο εύκολα και με τόση ταχύτητα τον ανέβασε με την ίδια και με ιδιαίτερη σκληρότητα θα τον καταδικάσει και θα τον υποβιβάσει.

Πηγή : tovima.gr

Βιαστές και οφθαλμολάγνοι

Γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου για το protagon.gr


Ας μην κοροϊδευόμαστε.. Όλη μας η πληροφόρηση είναι μέσω τρίτων. Και ή όποια θέση μας, δεν έχει να κάνει με την γνώση του αντικειμένου αλλά με την εμπιστοσύνη που έχουμε σε κάποιους ανθρώπους. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Όταν ο μανάβης σου, σού πουλάει βιολογική ντομάτα, εμπιστεύεσαι το μανάβη, την ντομάτα μόνο να την φας ξέρεις, τίποτα άλλο. Και αρθρογραφούμε με σθένος, και ποστάρουμε και συμμετέχουμε στον δημόσιο διάλογο με μία σιγουριά που δεν δικαιολογείται από τίποτα πέρα από τα θέλω μας, τους φόβους μας, τις ελπίδες μας, τις αγάπες μας και τις αντιπάθειές μας.

Τι ακριβώς επαγγέλεστε εσείς που δεν χάνετε ευκαιρία να ποστάρετε την βεβαιότητά σας πως μία κυβέρνηση Αριστεράς θα σήμαινε επιστροφή στην δραχμή και ολοκληρωτική καταστροφή για την χώρα, δηλαδή για τους ανθρώπους της;

Έχω ένα μαγαζάκι στην Αιόλου, είκοσι χρόνια, και ξέρω…

Από την άλλη

Τι ακριβώς επαγγέλεστε εσείς κύριε Οδυσσέα μας και αρθρογραφείτε περί του αντιθέτου το protagon;

Έπαιζα είκοσι δύο χρόνια τραγούδια στο ραδιόφωνο και γράφω και λογάκια για τραγούδια… Άλλα έχω κάνει και ένα πέρασμα από την ΑΣΟΕΕ!

Μάλιστα. Σύγκρουση τιτάνων της οικονομικής και πολιτικής σκέψης!

Θα μου πεις, δεν υπάρχουν δεδομένα; δεν υπάρχουν αμπάριζες που προκύπτουν από τις εμπειρίες μας; από την σκέψη μας; από την έως τώρα συμμετοχή μας στο κοινό παιχνίδι του συλλογικού μας βίου; Φυσικά και υπάρχουν. Και πρέπει να τους δώσουμε χώρο, να τολμήσουμε, να εκτεθούμε, να κινδυνέψουμε. Έτσι κι αλλιώς σε αυτήν την χώρα έχουμε δεινοπαθήσει από τους επαγελματίες της πολιτικής και τους πτυχιούχους της Ανωτάτης Βιομηχανικής που θεωρούν πως επειδή κάποτε πήραν ένα δεκαράκι στην μακροοικονομία, παίζουν στα δάχτυλα τα μοντέλα συγκρότησης των κοινωνιών. Αλλά –μην ξεχάσω- και από τους “δημοσιογράφους υπηρεσίας” που σιτίζονται από τους παραπάνω και κερδίζουν γαλόνια από το πόσο ειρωνικοί μπορούν να γίνουν απέναντι στον “εχθρό”.

Το πιο αστείο της εβδομάδας ήταν η –σχεδόν συμπεφωνημένη- κοινή γραμμή επίθεσης στον Τσίπρα, κατηγορώντας τον για έπαρση και αλαζονεία! Προσωπικοί “διθυραμβιστές” του Άκη, επί σειρά ετών, υποστηρικτές του Βενιζέλου και δεξιά χέρια της Ντόρας, (δηλαδή άνθρωποι που ενηλικιώθηκαν στον αποκελιστικό βιότοπο της αλαζονείας της εξουσίας) κατηγορούν κάποιον για αλαζονεία! Δηλαδή, βιαστές κατηγορούν οφθαλμολάγνους ως ανώμαλους...

Τέλος πάντων, άλλο είναι το θέμα μας. Ότι δεν γνωρίζουμε το μέλλον, ψυχανεμιζόμαστε μόνο. Σωστά ή λάθος. Ξέρουμε όμως τί ζούμε. Ο καθένας έχει και τον προσωπικό του κατάλογο με όλες εκείνες τις κατακτήσεις του πολιτισμού μας που οφείλουμε να διαφυλάξουμε με οποιοδήποτε κόστος αλλά και με εκείνα που πρέπει να παλέψουμε να αλλάξουμε με οποιονδήποτε κίνδυνο. Δεν έχω σιγουριές. Δεν ξέρω αν μπλοφάρουν οι Ευρωπαίοι. Δεν ξέρω ακόμη –άκου φοβερό σενάριο συνομωσίας που μου κατέβηκε τώρα- αν τους βολεύει να κάνει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και μετά να μας “πετάξουν” έξω από το ευρώ μόνο και μόνο για να κάνει πενήντα χρόνια να ξανασηκώσει κεφάλι η Αριστερά σε όλη την Ευρώπη. Δηλαδή να γίνουμε πειραματόζωο σε όλα. Ξέρω μόνο πως οι ελπίδες μου για μία άλλη πολιτική είναι ζωντανές και πεινασμένες.

Γελάω με τις ευρωπαϊκές εφημερίδες που με χαρακτηρίζουν ακροαριστερό και φανατικό κομμουνιστή!

(Μα καλά, πληρώνονται αυτοί οι άνθρωποι για τους τόσο οξυδερκείς τους χαρακτηρισμούς;). Είμαι μακριά και από τα δύο. Απλά περιμένω, χωρίς μίσος για κανέναν, δίχως το παραμικρό ίχνος εκδίκησης, μία Ευρώπη με κέντρο τον άνθρωπο. Να δικαιώσουμε, στο ελάχιστο έστω, μερικές παραγράφους από τα βιβλία των σπουδαίων ανθρώπων της σκέψης και της φιλοσοφίας που γεννήθηκαν σε αυτήν την ήπειρο. Εσύ θεωρείς πως δεν γίνεται γιατί δεν βγαίνουν τα νούμερα. Έτσι σε έπεισαν οι πολιτικοί και οι οικονομολόγοι που εμπιστεύσαι. Το σέβομαι. Εγώ θεωρώ πως γίνεται. Έτσι με έπεισαν κάποιοι άλλοι και κυρίως τα όνειρά μου που εμπιστεύομαι.. Δύσκολο να κάνει κάποιος από τους δυο μας πίσω, ε;

Και εκείνο που περιπλέκει τα πράγματα είναι πως κανείς μας δεν είναι πορφυρογέννητος...

Πηγή : protagon.gr

Κακές Ειδήσεις

Tης Άντας Ψαρρά για το koutipandoras.gr

Ένα ναζιστικό κόμμα, μια φασιστική συμμορία μπαίνει στην Βουλή, και μάλιστα χωρίς αυτό να αποτελεί την πρώτη και κύρια είδηση στα χείλη κάθε πολίτη και κάθε πολιτικού
«Σας αρέσουν οι κακές ειδήσεις: εμένα ναι αν θέλετε κακές ειδήσεις εγώ θα σας πω αλλά γιατί να προτιμάς τις κακές ειδήσεις λέω στον εαυτό μου σ’ αρέσει η οδύνη σ’ αρέσει το χάος, όχι κάθε άλλο απλώς νομίζω πως οι άνθρωποι είναι πολύ πιο ωραίοι πεσμένοι καταγής παρά όρθιοι πείτε μου αν θέλετε τις ειδήσεις μου. Κι ένα άλλο πράγμα που δικαιώνει την προτίμησή μου για τις κακές ειδήσεις έναντι των καλών είναι ο τρόπος με τον οποίο ακούγονται οι κακές ειδήσεις η καταγοήτευση του ακροατηρίου τα μάτια που γουρλώνουν τα στόματα που χάσκουν οι γροθιές που σφίγγουν και ξεσφίγγουν αρπάζονται από την κάθε λέξη με παρακολουθούν με μια ένταση που με χαροποιεί ενώ οι καλές ειδήσεις τους κάνουν να γελούν διακόπτουν τόσο που σκέφτονται και μακαρίζουν την καλή τους τύχη χάνουν τις μισές …» (*)

Να δούμε τις κακές ειδήσεις, λοιπόν. Για να σοκαριστούμε, να σκεφτούμε και να αντιδράσουμε.

-Ένα ναζιστικό κόμμα, μια φασιστική συμμορία μπαίνει στην Βουλή, και μάλιστα χωρίς αυτό να αποτελεί την πρώτη και κύρια είδηση στα χείλη κάθε πολίτη και κάθε πολιτικού.
Η δικαιολογημένη αγωνία για το οικονομικό και κοινωνικό αύριο επέτρεψε την υποβάθμιση της συγκλονιστικής αυτής πραγματικότητας, της μοναδικής αυτής ευρωπαϊκής πρωτιάς με την επαναφορά του Χίτλερ και των οπαδών του στο «λίκνο» της δημοκρατίας και το τέλος, όχι μόνο της μεταπολίτευσης, αλλά της ιστορικής παράδοσης του αντιφασιστικού μετώπου και της ελληνικής αντίστασης.

-Ένα ναζιστικό κόμμα, μια φασιστική συμμορία μπαίνει στην ελληνική Βουλή. Κι ενώ άφωνη η Ευρώπη παρακολουθεί αυτό το μέγιστο πισωγύρισμα της Ελλάδας, η ελληνική κοινή γνώμη και κυρίως οι μεταχρονολογημένες φωνές των πολιτικών και των ΜΜΕ αποφεύγουν ακόμα να ιεραρχήσουν σαν κυρίαρχη αυτή τη ζοφερή εξέλιξη, ενώ αποδεικνύεται πέρα από κάθε αμφιβολία η απόλυτα λανθασμένη τακτική της συνειδητής υποβάθμισης αλλά και αγνόησης της ανόδου των νεοφασιστών.

- Εστω και τώρα, έστω και καθυστερημένα, πρέπει να μάθει ο κόσμος, να θυμηθούν οι παλιοί και να πληροφορηθούν οι νεότεροι ότι ο αντισυστημικός-αντιμνημονιακός χαρακτήρας αυτής της εγκληματικής συμμορίας βάσει και δικαστικών αποφάσεων δεν είναι το κύριο στοιχείο της ταυτότητάς της. Οι αντισυγκεντρώσεις και οι βίαιες αντιπαραθέσεις με τη Χρυσή Αυγή δεν αποδείχτηκαν με κανένα τρόπο ικανές να περιορίσουν το σύγχρονο φλερτ με τον αντισημιτισμό, το ρατσισμό, τον εθνικοσοσιαλισμό, τον εθνικισμό και το έγκλημα, πολλών εξαγριωμένων συμπολιτών μας. Τώρα είναι η κρίσιμη ώρα να ξεδιπλωθεί όλο το περιεχόμενο της πολιτικής πρότασης αυτής της συμμορίας των νεοναζί τώρα πριν να είναι πολύ αργά.

- Οσο οι μούτζες, οι ροχάλες, οι θεωρίες συνομωσίας, το δίκαιο του αίματος και οι εθνικιστικές κορώνες στολίζουν τα σαλόνια μας, τόσο θα αναβιώνει η γερμανική δεκαετία του ΄30 με τα -ήδη- υπό κατασκευή στρατόπεδα, την ισοπέδωση της αξιοπρέπειας των αδύναμων και την εγκληματική μισαλλόδοξη δράση.

* Από το «Υστατο Σήμερα», του Χάουαρντ Μπάρκερ. Το θεατρικό αυτό έργο αφορά στην αναγγελία της είδησης της ολικής καταστροφής, στη Σικελία, του Αθηναϊκού στρατού

Πηγή : koutipandoras.gr

Για τον Β' γύρο

Γράφει ο Τάσος Τέλλογλου για το protagon.gr

Το δημόσιο χρέος της χώρας είναι ταξικό χρέος. Είναι οι φόροι που δεν πλήρωσαν οι πλούσιοι. Με διαρκείς απαλλαγές και ελαφρύνσεις για τα μεγάλα εισοδήματα και τα κέρδη του κεφαλαίου, ανοχή της φοροδιαφυγής και της φοροκλοπής, μίζες της διαπλοκής, υπερβάσεις στα δημόσια έργα και λεηλασία των Δημόσιων Ταμείων, υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες και φαραωνικές διοργανώσεις σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες δημιουργήθηκαν τεράστιες περιουσίες, εξαγοράστηκαν δημόσιες επιχειρήσεις και συσσωρεύτηκε ένα δημόσιο χρέος που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί.

Το δημόσιο χρέος λοιπόν δεν προκλήθηκε από την έλλειψη μεταρρύθμισης του συστήματος των συντάξεων –πάνω από 140 δις επιβάρυνε το δημόσιο χρέος τα τελευταία 10 χρόνια  –και από τους εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες του ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ που διορίσθηκαν στο κράτος τα τελευταία 20 χρόνια αλλά από σκάνδαλα, φοροδιαφυγή και φοροκλοπή, νούμερα δεν υπάρχουν, μην τα ψάχνετε. Το απόσπασμα της πρώτης παραγράφου είναι από το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ «ποντάρει» στην δυναμική των εκλογών της 17ης Ιουνίου και στη δυνατότητά της να «λεηλατήσει» το ΠΑΣΟΚ. Αν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ πάει σε δεύτερες εκλογές πολώνοντας τα πράγματα τότε ίσως και άλλοι κάνουν το ίδιο. Ο κ. Καμμένος δεν θα μπορέσει να διατηρήσει το τόσο υψηλό ποσοστό του, ο ΛΑΟΣ, λογικά, θα προσχωρήσει στη ΝΔ και τα κόμματα του κέντρου θα συνεργαστούν. Οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί απλώς να παίξει το παιχνίδι των «ευθυνών» για την αποτυχία του σχηματισμού κυβέρνησης. Αλλά το αργότερο στις 18 Ιουνίου ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειρισθεί τη χώρα με οποιονδήποτε τρόπο. Και να κριθεί όχι μόνο για μία έκθεση ιδεών για το πώς μπορεί να διαχειρισθεί τις μοίρες πραγματικών ανθρώπων και τα οικονομικά τους.

Πηγή : protagon.gr

Εγκλημα και τιμωρία!

Γράφει ο Νίκος Χατζηνικολάου για τη real.gr



ΕΙΝΑΙ πλέον κοινό μυστικό ότι τα ποσοστά που θα καταγράψουν σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση τα δύο πάλαι ποτέ μεγάλα κόμματα, που κυβέρνησαν διαδοχικά τη χώρα από το 1974 μέχρι σήμερα, θα είναι «κουρεμένα» και μάλιστα με την... ψιλή! ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. μαζί, ακόμη και στις πιο αισιόδοξες για τον δικομματισμό εκτιμήσεις και προβλέψεις, μετά βίας συγκεντρώνουν τη δύναμη που μέχρι πριν από τρία χρόνια είχε μόνο του το πρώτο κόμμα... Μιλούμε για ένα βαθύ «κούρεμα» της τάξεως του 40%-50%! Η ελληνική κοινωνία χρεώνει στις δύο αυτές παρατάξεις, σε διαφορετικό βαθμό είναι η αλήθεια, αλλά πάντως χωρίς εξαιρέσεις, μεγάλες ευθύνες για το σημερινό κατάντημα της χώρας. Και με την ψήφο της 6ης Μαΐου θα τους στείλει τον... λογαριασμό! Εγκλημα και τιμωρία!

ΠΡΑΓΜΑΤΙ, τα διαχρονικά λάθη, οι αστοχίες και οι παραλείψεις των κομμάτων εξουσίας και των ηγεσιών τους, από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, οδήγησαν στην πολιτική, ηθική και οικονομική χρεωκοπία της χώρας. Και δεν εξαιρούνται ούτε οι πρώτες μεταδικτατορικές κυβερνήσεις. Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ εγκαθίδρυσαν ένα ιδιότυπο καθεστώς κομματοκρατίας και ευνοιοκρατίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, προωθώντας στρατούς «ημετέρων» και δημιουργώντας ρουσφετολογικούς μηχανισμούς, που καταστρατηγούσαν και σε μεγάλο βαθμό καταστρατηγούν ακόμη κάθε έννοια αξιοκρατίας και αντικειμενικότητας στις σχέσεις των πολιτών με το κράτος. Και βέβαια, κορυφαία στελέχη των δύο κομματικών σχηματισμών αναμείχθηκαν σε δεκάδες σκανδαλώδεις υποθέσεις, ενθυλακώνοντας τεράστια χρηματικά ποσά από μίζες και προμήθειες, χωρίς ποτέ κανείς να τιμωρηθεί. Το γαλαζοπράσινο πολιτικό σύστημα, που οικοδομήθηκε τα τελευταία 38 χρόνια, φρόντισε να δημιουργήσει ένα πανίσχυρο νομικό πλέγμα απόλυτης προστασίας και προκλητικής ασυλίας των επίορκων πολιτικών, ακόμη και σε περιπτώσεις που οι παρανομίες τους είναι σκαστές και αποδεδειγμένες! Κορυφαίο παράδειγμα, η υπόθεση της Siemens...

ΚΑΙ στον ιδιωτικό τομέα, όμως, οι κυβερνήσεις των δύο αυτών κομμάτων έκαναν μεγάλη, ανυπολόγιστη ζημιά. Ποινικοποίησαν την επιχειρηματικότητα, κατασυκοφαντώντας την υγιή και κερδοφόρα οικονομική δραστηριότητα, στο πλαίσιο ενός λαϊκίστικου και κοντόφθαλμου πολιτικού λόγου, που στον βωμό του πρόσκαιρου κομματικού οφέλους θυσίαζε το μακροπρόθεσμο συμφέρον της χώρας και των πολιτών της. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Πώς «έδιωξε» στη δεκαετία του '70 ο Καραμανλής τον Ανδρεάδη από τη χώρα, κρατικοποιώντας την Εμπορική Τράπεζα; Ή την ΠΑΣΟΚική έκρηξη της δεκαετίας του ’80 κατά της επιχειρηματικότητας, που συνοδευόταν μάλιστα από ιδεολογήματα για τα... «νέα τζάκια», που εν τέλει οδήγησαν μόνο στην υπόθεση Κοσκωτά; Και βέβαια, θα χρειαζόμουν σελίδες επί σελίδων για να περιγράψω πώς η κρατική γραφειοκρατία έπνιξε εκατοντάδες υγιείς και αναπτυσσόμενες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και πώς το διαστρωματικά διεφθαρμένο και κομματοκρατούμενο κράτος μας προώθησε στη συνέχεια στη θέση τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, που μοναδικό εχέγγυο είχαν την κομματική τους ταυτότητα και τις τακτικές «ενέσεις» που έκαναν στα ταμεία των παρατάξεών τους...

ΟΙ ΔΥΟ ιστορικές παρατάξεις, που κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή του τόπου από το '74 μέχρι σήμερα και που καταχρέωσαν τη χώρα, την οποία -σημειωτέον- παρέλαβαν με μηδενικές οφειλές από τη στρατιωτική δικτατορία, θα λάβουν από τις κάλπες ηχηρό λαϊκό μήνυμα καταδίκης των πράξεων και των παραλείψεών τους. Οι ψηφοφόροι θα τις τιμωρήσουν, μειώνοντας περίπου στο μισό το άθροισμα των εκλογικών τους ποσοστών. Τις θεωρούν υπεύθυνες κυρίως και πρωτίστως για την πολιτική και ηθική κρίση που μαστίζει τη χώρα και μετά για την οικονομική. Και βέβαια, οι πολίτες θεωρούν επίσης ότι το «πράσινο» και «γαλάζιο» πολιτικό προσωπικό που μας κυβέρνησε τις τελευταίες δεκαετίες, είναι στην πλειονότητά του ανίκανο και διεφθαρμένο. Και θα στείλουν πάρα πολλούς μεγαλόσχημους πρώην και νυν υπουργούς στα σπίτια τους, ανανεώνοντας σε μεγάλο βαθμό τη σύνθεση της νέας Βουλής. Οι νέες ηγεσίες των... μικρομέγαλων πλέον κομμάτων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., οι κ.κ. Βενιζέλος και Σαμαράς, θα έχουν μια τελευταία ευκαιρία, από τη Δευτέρα 7 Μαΐου, να αναλύσουν το μήνυμα της κάλπης και να αλλάξουν πολιτική. Διαφορετικά, την επόμενη φορά, η κοινωνία δεν θα «κουρέψει» απλώς την επιρροή των σχηματισμών αυτών, όπως σήμερα πράττει. Θα τους εξαφανίσει οριστικά από τον πολιτικό χάρτη...

Πηγή : real.gr

Το δίλημμα των εκλογών

Αρθρογραφία "ΕΘΝΟΣ"

Είναι κοινά αποδεκτό ότι η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής είναι η κρισιμότερη της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και είναι αναμφισβήτητο ότι από την έκβασή της θα κριθεί το μέλλον του τόπου για τις επόμενες δεκαετίες. Εκείνο που μένει ν' αποδειχθεί είναι αν το εκλογικό σώμα συνειδητοποιεί τα διακυβεύματα αυτά και αν θ' ανταποκριθεί στις ευθύνες που αυτονόητα του δημιουργούν.

Δεν αρκεί να διακηρύσσει η πλειονότητα της κοινής γνώμης την προσήλωσή της στο ευρώ και στο ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας. Τέτοιου είδους διαβεβαιώσεις έχουν αξία μόνο στην περίπτωση που συνοδεύονται και από την ανάλογη εκλογική συμπεριφορά. Και τέτοια συμπεριφορά οφείλει να επιδείξει την Κυριακή το εκλογικό σώμα. Διαφορετικά οι διαβεβαιώσεις αυτοακυρώνονται και το μόνο που κάνουν είναι ν' αποδεικνύουν την ανικανότητα των ψηφοφόρων να στηρίξουν τις ίδιες τις επιλογές τους.

Είναι απλό το δίλημμα στο οποίο θα κληθεί ν' απαντήσει την Κυριακή ο Ελληνας ψηφοφόρος. Από τη μία είναι η συμπόρευση με την Ευρώπη. Από την άλλη, η απομόνωση και η επιστροφή στο ευρώ. Περίπτωση συνδυασμού των δύο αυτών επιλογών δεν υπάρχει. Η μία ακυρώνει την άλλη. Και «λύσεις» τύπου «καταγγέλλουμε τη δανειακή σύμβαση, αλλά παραμένουμε στην Ευρωζώνη» αποτελούν απόπειρες συνειδητής εξαπάτησης της κοινής γνώμης. Ή -στην καλύτερη περίπτωση- απόδειξη βλακείας.

Αντίθετα, η συνειδητή επιλογή της συμπόρευσης με την Ευρώπη και της συνέχισης της δύσκολης προσπάθειας για την έξοδο από την κρίση εξασφαλίζει, αν μη τι άλλο, το δικαίωμα στην ελπίδα και την προσδοκία ότι πολλά μπορεί ν' αλλάξουν μέσα στους επόμενους μήνες στην Ευρώπη. Αν αυτό συμβεί -και κατά πάσα βεβαιότητα θα συμβεί- η Ελλάδα θα πρέπει να είναι όρθια και παρούσα στις εξελίξεις που μοιραία θα δρομολογηθούν. Κι αυτή η προοπτική διασφαλίζεται μόνο αν η διακυβέρνηση της χώρας ανατεθεί σε ανθρώπους που πιστεύουν στο ευρωπαϊκό όραμα και αποδέχονται τις θυσίες που συνεπάγεται η κατάκτησή του.
Διαφορετικά, το βάραθρο τη χρεοκοπίας και της απομόνωσης μας περιμένει.

Πηγή : ethnos.gr

Ψήφος ή τζόγος;

Γράφει ο Στέλιος Σοφιανός για το "ΒΗΜΑ"

Κοντοζυγώνει Κυριακή και ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος εξακολουθεί να αναρωτιέται –και να ρωτάει: «τι να ψηφίσω;». Όχι «τι θα ψηφίσεις;», αλλά τι προτείνεις να ψηφίσουν εκείνοι. Και περιμένουν την απάντηση λες και θα τους πεις τους αριθμούς του ΛΟΤΤΟ. Πριν από την κλήρωση.

Το πρόβλημα –εφόσον βεβαίως έχεις απάντηση- είναι ότι μάλλον πιο εύκολα μπορείς να σκεφτείς έξι αριθμούς που έχουν μια πιθανότητα (στο εκατομμύριο) να βγουν, παρά να πετύχεις ένα κόμμα ή ένα πρόσωπο που δεν θα  συναντήσει την ένσταση εκείνου που -παρ΄ όλα αυτά- προσμένει μια απάντηση. Είτε διότι «είναι μια από τα ίδια και να μου κοπεί το χέρι αν τους ξαναψηφίσω», είτε επειδή «σιγά μην αυτός μπορεί να κυβερνήσει τη χώρα». Δεν το (τους) πιάνεις με τίποτα…

Ατομα ή και ολόκληρες οικογένειες που σε όλη τους τη ζωή δεν έχουν ψηφίσει άλλο από Νέα Δημοκρατία, τους ακούς να λένε (στα σοβαρά) ότι θα ψηφίσουν Τσίπρα! Άλλος, που αν πόνταρες κάπου τα λεφτά σου ότι θα δήλωνε ΠαΣοΚ θα ήταν σε εκείνον, απαντάει «Κατσέλη». ΟΚ, όχι Γιάννης, Γιαννάκης, αλλά το βράδυ της Κυριακής η ψήφος του δεν θα μετράει κάτω από τον Πράσινο Ηλιο - για πρώτη φορά σε 30 χρόνια…

Σαν και αυτούς ουκ ολίγοι. Που, όπως έγραψε τις προάλλες η Λώρη Κέζα, δεν έχουν πλέον τι να χάσουν, δεν ελπίζουν κάτι να κερδίσουν, και τα διλήμματα τύπου «ευρώ ή δραχμή», πετρέλαιο ή καυσόξυλα, κιθαρίστας ή ντράμερ, δεν τους λένε απολύτως τίποτα. Κακώς, κατά τη γνώμη μου, αλλά τούτη είναι η πραγματικότητα…

Πόσοι είναι αυτοί που ζουν ή (και) σκέφτονται έτσι θα το γνωρίζουμε σαφώς σε λίγα 24ωρα. Το βέβαιο είναι ότι τελικά θα ψηφίσουν. Κάτι, κάποιους. Για βουλευτές και για πρωθυπουργό. Στην κάλπη θα είναι οι ίδιοι που θα δώσουν απάντηση. Κανείς άλλος.

Και επειδή στη δημοκρατία μας η κάθε απάντηση μετράει θεωρητικά όσο οποιαδήποτε άλλη, προτείνω να επιστρέφουμε την ερώτηση (και στον εαυτό μας αν χρειάζεται): Εσύ τι/ποιον θα ψηφίσεις; Γιατί; Και για τι;

Αν θέλουμε να παίξουμε το μέλλον μας στο ΛΟΤΤΟ, να το κάνουμε. Αλλά να γνωρίζουμε ότι οι πιθανότητες να κερδίσουμε το παραμικρό είναι απειροελάχιστες. Πάλι στην μπάνκα θα πάνε τα λεφτά…

Πηγή : tovima.gr

Η αποτυχία μας

Γράφει ο Σταύρος Θεοδωράκης για το protagon.gr


Έχω μέρες να γράψω και ο λόγος δεν είναι μόνο οι δουλειές στην εκλογική μας πλατφόρμα. Ναι, δεν λέω, μου έφαγαν χρόνο οι πολιτικοί αρχηγοί, τα Hangout και όλα αυτά τα ωραία που κάνουμε με τους συνεργάτες μου στο You Tube.

Ο λόγος όμως που αποφεύγω να γράψω είναι γιατί δεν θέλω να μιλήσω για την αποτυχία μας. Την δική μας αποτυχία, την αποτυχία του 60% της κοινωνίας.

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.  Όταν φάνηκε η κρίση έγραψα ότι το πολιτικό σύστημα που οδήγησε σε αδιέξοδο την χώρα πρέπει να τιμωρηθεί. Τα κόμματα εξουσίας πρωτίστως αλλά και όλα τα άλλα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνέβαλαν στο νεοελληνικό τερατούργημα. Για να μην πελαγοδρομούμε σε γενικότητες, πάρτε για παράδειγμα την εγκληματικότητα, την ανασφάλεια στις φτωχικές κυρίως, συνοικίες της Αθήνας και την άνοδο της Χρυσής Αυγής –ένα θέμα είναι. Όταν οι κάτοικοι στον Άγιο Παντελεήμονα φώναζαν –στην αρχή εκλιπαρούσαν- η δεξιά χασμουριόταν και η Αριστερά που τώρα το παίζει αθώα του αίματος, έκανε συναυλίες συνύπαρξης λες και ο … Μαχαιρίτσας έλειπε από τους κατοίκους και από τους εξαθλιωμένους μετανάστες. Και όταν η «δικαιοσύνη» έκανε –και κάνει –δεκαπέντε χρόνια για να τιμωρήσει έναν εγκληματία, οι «προοδευτικοί» δικηγόροι αγκαλιά με τους «συντηρητικούς» δικαστές, ήταν - και είναι- αντίθετοι στην επίσπευση (sic) των δικών. Και τώρα όλοι μαζί γουρλώνουν τα μάτια τους και κάνουν πως απορούν που οι «προστάτες με τους χοντρούς σβέρκους», «χτυπούν» Βουλή.

Ή θέλετε το παράδειγμα της ίδιας της Βουλής; Που το 2000 είχε 650 υπαλλήλους και το 2010 είχε 1500 «οικουμενικούς» υπαλλήλους. Και στους 1500 δεν έχω συμπεριλάβει τους χιλιάδες (πράσινους, κόκκινους, μπλε) μετακλητούς υπαλλήλους που υπηρετούν στα κόμματα, στους υπουργούς και στους Βουλευτές. Και μετά ήταν οι αγρότες που μεταβλήθηκαν σε επιδοματο-εισπράκτορες, η διάλυση των πανεπιστημίων, τα πάρτι των φαρμακευτικών στα νοσοκομεία, οι οφ-σορ των ημετέρων, η διαφθορά του «γείτονα» (εφορίες –πολεοδομίες – δήμοι -ΜΚΟ), για να μην μιλήσω για τα εξοπλιστικά προγράμματα. Που τα κόμματα τα  ψήφιζαν με τα δύο τους τα χέρια και ας φωνάζανε οι «ανθελληνικές μειοψηφίες» ότι ήταν προκάλυμμα για να παίρνουν οι υπουργάρες και οι συνεταίροι τους, τις μίζες τους. Αλλά όλα αυτά είναι γνωστά. Εκείνο που μένει σήμερα να παραδεχτούμε είναι ότι … αποτύχαμε. Απέτυχε δηλαδή το 60% της κοινωνίας, να βρει αυτούς που θα αντικαταστήσουν το παλιό πολιτικό προσωπικό. Γιατί 60% θα μου πείτε. Θα σας το πω αναλυτικά αν και κινδυνεύω να κατηγορηθώ για δημοσιοποίηση στοιχείων δημοσκοπήσεων. Τέσσερις μέρες πριν τις εκλογές οι αναποφάσιστοι παραμένουν στο 15%! Παράλληλα ένα 10% συνεχίζει να δηλώνει ότι δεν θα πάει να ψηφίσει (γιατί δεν έχει κόμμα να ψηφίσει)! Και ένα 35% των ψηφοφόρων όλων των κομμάτων δηλώνει ότι δεν είναι σίγουρο για την επιλογή που έχει κάνει. Στα κόμματα εξουσίας αμφιβάλλει το 40% και στα κόμματα της αριστεράς - αλλά και τα δεξιά αντιμνημονιακά - αμφιβάλει το 30%, μέσος όρος δηλαδή 35%. Ας κάνουμε λοιπόν ξανά την πρόσθεση. 15% αναποφάσιστοι, 10% συνειδητή αποχή, 35% ψήφος με βαριά καρδιά σε κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα. Σύνολο, 60%!

Όλοι αυτοί δηλαδή που κατά τη διάρκεια της κρίσης ζητούσαν επίμονα να υπάρξουν νέα σχήματα και νέες πολιτικές, τώρα έχουν ξανά απέναντί μας τους ίδιους πολιτικούς και τις ίδιες αρρώστιες (τις περισσότερες σε πιο προχωρημένο στάδιο). Ακόμη και το debate θυσιάστηκε προκειμένου να μην εκτεθεί ο ανασφαλής αρχηγός της Συγγρού. Έχει λύση όμως! Να καταργήσουμε τον νόμο για την Ιθαγένεια! Άσχετο! Ενώ η λύση του Βενιζέλου είναι να βγούμε από το μνημόνιο (…σε τρία χρόνια –διαβάστε και τα ψιλά γράμματα: αν είναι ο ίδιος πρωθυπουργός). Ο τρίτος αρχηγός λέει ότι έχουμε ξένη κατοχή μη αντιλαμβανόμενος προφανώς ότι έτσι αθωώνει όλους τους επιδειξίες της βίας - καθότι όταν έχεις κατοχή όλα επιτρέπονται), ο τέταρτος έχει πρότυπο το βουβαλόπαιδο της Βόρειας Κορέας, ο πέμπτος  είναι πάνω από όλα συνήγορος του (αριστερού) πολίτη, ο έκτος (νομίζει ότι)  είναι μετενσάρκωση του Χριστόδουλου, ο έβδομος είναι  μετενσάρκωση του Κολοκοτρώνη, ο όγδοος είναι μετενσάρκωση … της Ιφιγένειας!

Και εμείς - για άλλη μια φορά – θα πρέπει να αρκεστούμε στην αναζήτηση … μονόφθαλμων υποψηφίων. «Έχω έναν καλό αριστερό στην Β Αθηνών». «Α ωραία υπάρχει και ένας αληθινός κεντρώος στην Κρήτη». «Μπράβο μας, ας βοηθήσουμε και τον δεξιό εκσυγχρονιστή στα Γιάννενα». «Χάρμα, ας στηρίξουμε και έναν πρωτοεμφανιζόμενο επιστήμονα στην Σπάρτη». «Α και αυτός ο πράσινος, στην Λάρισα δεν είναι λαμόγιο, ας τον σταυρώσουμε».

Ας προσέχαμε. Ή μάλλον ας τολμούσαμε.

Πηγή : protagon.gr

Στις 6 Μαΐου οι Ελληνες θα ξαφνιάσουν τον κόσμο, είναι βέβαιο!..

Γράφει ο Χρήστος Πασαλάρης για το real.gr


ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ εξηντάρηδες, μαζί τους και ο Αντώνης Σαμαράς (που κλείνει τα 61 του στις 23 Μαΐου - ως πρωθυπουργός, όπως ελπίζει), θυμούνται ότι σαν σήμερα, πριν από 45 χρόνια, η Ελλάδα σφάδαζε κάτω από τις ερπύστριες των τανκς. Η «επανάσταση» των συνταγματαρχών είχε επικρατήσει στις 21 Απριλίου του 1967, χωρίς την παραμικρή αντίσταση...

...ΓΙΑ ΝΑ εκπνεύσει αδόξως μετά επταετία, στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού όμως είχε εκτελέσει όλες τις «ντιρεκτίβες» των ξένων αφεντικών της... Και με τους πρωτεργάτες της να έχουν πεθάνει στιγματισμένοι, αλλά και πάμπτωχοι οι περισσότεροι. Οπως ο μόνος επιζών σήμερα Στυλιανός Παττακός που δέχεται τη βοήθεια του γειτονικού του φούρναρη σε ψωμί και όπως οι χήρες του Παπαδόπουλου και του Ζωιτάκη, πάμπτωχες επίσης, που... «συνταξιοδοτούνται» διακριτικά από γνωστό επιχειρηματία, άκρως δημοκρατικών φρονημάτων...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ λοιπόν καθόλου παράξενο που αρκετοί πολίτες, με σηκωμένες τις τρίχες της κεφαλής τους, μετά από όσα φρικιαστικά ακούν για τα... κατορθώματα της μαφίας Τσοχατζόπουλου, αναφωνούν αυτές τις ημέρες: «Πού είσαι Παπαδόπουλε!». Και στα αλλεπάλληλα γκάλοπ ρίχνουν όλο και περισσότερες ψήφους υπέρ της Χρυσής Αυγής, που πορεύεται ολοταχώς για είσοδο στην αυριανή Bουλή...

ΑΝ ΠΙΣΤΕΨΕΙ κανείς τις δημοσκοπήσεις τα δύο «μεγάλα κόμματα» «κονταίνουν» καθημερινά. Ζήτημα αν θα βγάλουν και τα δύο μαζί πλειοψηφία 151 εδρών, ενώ τα μικρομεσαία υπερβαίνουν τα τέσσερα και άλλα τρία μικρότερα τρυπώνουν στη Βουλή. Αρα πάμε για πολυκομματισμό, άρα πάμε για επικίνδυνη πολιτική αστάθεια, άρα για εθνικές περιπέτειες, άρα για πολύ σκοτεινό μέλλον... Είναι άραγε έτσι; Αποδίδουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις τις βαθύτερες σκέψεις των ψηφοφόρων; Ή μήπως όσοι μετέχουν σε αυτές βγάζουν το άχτι και την οργή τους σαν ύστατη προειδοποίηση προς τους υπαίτιους της εθνικής συμφοράς;

ΠΟΙΟΙ ΟΜΩΣ είναι οι υπαίτιοι και κυρίως οι ΣΥΝΥΠΑΙΤΙΟΙ της εθνικής καταστροφής; Μήπως οι ψηφοφόροι περιλαμβάνουν ανάμεσα στους συνυπαίτιους και τον Αντώνη Σαμαρά, που θήτευσε για αρκετά χρόνια ως υπουργός; Μήπως περιλαμβάνουν και τον αντίπαλό του, Βαγγέλη Βενιζέλο, που και αυτός είχε σπουδαίους ρόλους; Μήπως και όλους τους προκατόχους τους που ευθύνονται για το τερατώδες σκάνδαλο των υποβρυχίων, αλλά και για όλα τα άλλα;

ΜΗΠΩΣ ευθύνεται και σύσσωμο το Kοινοβούλιο, με τις αμαρτωλές «εξεταστικές» του και με τις βρώμικες «παραγραφές» του; Μήπως συνευθύνεται και η μονίμως «εισαγγελική» Αριστερά που όμως επωφελήθηκε χορταστικά από το πελατειακό σύστημα ενώ χρέος της ήταν να το τινάξει στον αέρα; Μήπως συνευθύνεται και ο λαός, με τη σειρά του που κακόμαθε στο πελατειακό σύστημα και παζάρευε την ψήφο του πότε με τον ένα και πότε με τον άλλο;

ΑΛΛΑ, πάνω από όλους μήπως συνευθύνεται και το δικό μας το «συνάφι», δηλαδή το αρπακτικό κοπάδι των media, με τους θηλυκούς και αρσενικούς καταπιόνες-κονδυλοφόρους, με τους τηλεοπτικούς «μικρο-Τσοχατζόπουλους» και με τις θεόρατες μαύρες αμοιβές, που καμιά Βουλή και κανένας εισαγγελέας και κανένα συνδικάτο δεν τόλμησε να τους αγγίξει γιατί όλοι τρέμουν το στόμα τους και τη χολή τους;...

ΑΥΤΟ το παντοδύναμο σμήνος των media (με την αξιοθαύμαστη όμως μειοψηφία των έντιμων μεταρρυθμιστών και ανατροπέων του που αποτελούν τη σιωπηλή ελπίδα για το αύριο), διαπράττει διαρκές έγκλημα ισοδύναμο με εκείνα του πολιτικού συστήματος. Επί 25 χρόνια, όσο ισχύουν και οι «προσωρινές» άδειες των καναλιών, χαλιναγωγεί τις μάζες και τις γυμνάζει να μασουλάνε κουτόχορτο, ακόμη και τουρκικής παραγωγής. Να έχουν ασθενική κρίση και παραλυμένη βούληση... Να μη διαβάζουν και να μη χρησιμοποιούν παραπάνω από 300 λέξεις, οι μισές ξενικές!..

ΜΕ ΑΥΤΑ λοιπόν τα δεδομένα, αλλά και με τα απανωτά λάθη των πολιτικών αρχηγών, διανύουμε τις τελευταίες κρίσιμες προεκλογικές ημέρες, με την ενδόμυχη όμως βεβαιότητα ότι την 6η Μαΐου οι αθεράπευτα ατίθασοι Ελληνες θα αιφνιδιάσουν τον κόσμο και η δόλια Ελλάδα («που θέλει να ζήσει και θα ζήσει»), από παράδειγμα προς αποφυγήν θα αρχίσει να γίνεται παράδειγμα προς μίμηση... Ετσι, ξαφνικά! Ετσι, σαν από θαύμα!..

Πηγή : real.gr

«Να φάω τα κόκαλα μου αν...»

Γράφει ο Σωτήρης Ξενάκης για το protagon.gr


Τι ωραία που είναι κάθε προεκλογική περίοδος στη χώρα μας! Ακόμα και σήμερα, με τον Σόιμπλε, την Λαγκάρντ και την Τρόικα πάνω από τα κεφάλια μας, αυτές οι λιγοστές εβδομάδες πριν από την αναμέτρηση της 6ης Μάιου είναι, όσο να πεις, μια όαση στην έρημο.

Κατ αρχήν, δεν μας στέλνουν λογαριασμούς. Προσωπικά έχω πολλές μέρες να πάρω μπιλιετάκι από δημόσια υπηρεσία που να μου ζητάει χρήματα. ΕΤΑΚ, χαράτσια, ειδοποιήσεις για οφειλές, ΦΜΑΠ, έντυπα για φορολογικές δηλώσεις και άλλα θα αρχίσουν να αποστέλλονται ξανά από τις 7 Μάιου.

Ως τότε μπορούμε να απολαύσουμε μερικές μέρες χαλάρωσης και ψευδαισθήσεων τις οποίες τα περισσότερα πολιτικά κόμματα φροντίζουν να μας τις κάνουν ακόμα ωραιότερες με τις δεσμεύσεις (προσοχή: όχι υποσχέσεις) από τους ηγέτες τους.

Το Σαββατοκύριακο, για παράδειγμα, όποια εφημερίδα κι αν άνοιγα κι όποιο κανάλι ή ραδιόφωνο κι αν παρακολουθούσα έπεφτα πάνω σε πολιτικά πρόσωπα τα οποία μου έλεγαν πόσο καλύτερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα για την Ελλάδα αν τους ψηφίσω.

Κι ας παραδέχονται όλοι ανοιχτά πλέον ότι «λεφτά δεν υπάρχουν». Θα τα βρουν- λένε- αντιμετωπίζοντας την φοροδιαφυγή και πιάνοντας τους φοροφυγάδες. Γιατί δεν το έκαναν τόσα χρόνια δεν μας λένε ακριβώς αλλά τι σημασία έχει;

Ο κ. Βενιζέλος θέλει να αναδείξουμε το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα. Να το επιβραβεύσουμε δηλαδή για όσα έκανε τα τελευταία δυόμιση χρόνια στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Και υποστηρίζει ότι για τα σημερινά μας χάλια φταίνε τα συντρίμμια που, όπως λέει, παρέλαβε από την Νέα Δημοκρατία. Ναι καλά…

Ο κ. Σαμαράς με τον αέρα της πρωτιάς των δημοσκοπήσεων που όμως δεν του φτάνει για την αυτοδυναμία, μας  λέει  ότι  θα μειώσει τον ΦΠΑ, ότι δεν θα περικόψει μισθούς και συντάξεις, ότι θα στηρίξει τους δανειολήπτες και άλλα τέτοια ωραία… Την Τρόικα την ρώτησε;

Και κάποιοι  άλλοι όμως ταγοί της πολιτικής που δεν προέρχονται από παρθενογένεση αλλά αποτελούν μέρος της δημόσιας ζωής εδώ και πολλά χρόνια, δίνουν κι αυτοί τα ρέστα τους μπας και μας πείσουν ότι η ψήφος μας σε αυτούς θα είναι μια καλή επένδυση. Όχι γι αυτούς φυσικά. Για μας ντε.

Προσωπικά δυσκολεύομαι να τους πιστέψω  ακόμα κι αν μου ορκιστούν πως «θα φάνε τα κόκαλα τους» όπως ορκιζόταν η Νόνικα Γαληνέα  στην δύσπιστη Ρένα Βλαχοπούλου, στην Κόμισα της Κέρκυρας.

Και λέω απλώς να  απολαύσω αυτές τις δύο εβδομάδες, χωρίς λογαριασμούς και με ωραία παχιά λόγια! Γιατί μετά…

Πηγή : protagon.gr

Η ανομία θα είναι κεντρικό ζήτημα των εκλογών;

Γράφει ο Γρηγόρης Καλφέλης για το "ΒΗΜΑ"


«Η ατιμωρησία συχνά γεννάει μιμητές παρόμοιων πράξεων» έλεγε χαρακτηριστικά ο Σαίξπηρ ( Ερρίκος Ε΄).

Γιατί το αναφέρω αυτό; Γιατί στις επόμενες εκλογές δεν θα επιλέξουμε ανάμεσα στους διάφορους μεσσίες που επαγγέλλονται και πάλι απαράδεκτα ότι  θέλουν να μας σώσουν από την καταστροφή ( απλώς και μόνο για να ικανοποιήσουν τις άρρωστες προσωπικές τους φιλοδοξίες).

Στις επόμενες εκλογές είναι αναγκαίο να αγγίξουμε κάποια δομικά ζητήματα που δηλητηριάζουν την καθημερινή μας ζωή.

Και τέτοιο κεντρικό πρόβλημα είναι η ανομία με τις ποικίλες εκφάνσεις της , η οποία  εκκολάπτει ένα επικίνδυνο κλίμα ατιμωρησίας μέσα στην κοινωνία.

Θα αναφέρω ορισμένα παραδείγματα αυτής της αποπνικτικής κατάστασης που επικρατεί στη σύγχρονη ( χρεοκοπημένη) Ελλάδα.

Ο νόμος για τα πανεπιστήμια , παρότι ψηφίστηκε από τα 2/3 της ελληνικής Βουλής , δεν εφαρμόζεται. Και αυτό μπορεί να οφείλεται σε ποικίλους παράγοντες .

Δηλαδή, είτε σε μια αυταρχική συνδικαλιστική  ελιτ φοιτητών και καθηγητών που εμποδίζει την εφαρμογή του , είτε στην αποχώρηση της προηγούμενης Υπουργού Παιδείας , η οποία κυνικά «πρόδωσε» τη δικιά της θεσμική επιλογή ( για να εξυπηρετήσει τις προσωπικές της στοχεύσεις).

Ένα άλλο ηχηρό παράδειγμα ανομίας ( που αποδεικνύει καταφανώς ότι δεν είμαστε νεωτερική ή σύγχρονη δυτική δημοκρατία) είναι και το εξής:

Έξω από τη Νομική Σχολή Αθηνών συνωστίζονται καθημερινά τοξικομανείς, έμποροι ναρκωτικών, μικροπωλητές που διακινούν παράνομα τα προιόντα τους ( και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς μπροστά από ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα στο οποίο διδάσκεται η  «συνείδηση της νομιμότητας»).

Και όλες αυτές οι αξιόποινες αθλιότητες εξακολουθούν να κυοφορούνται , παρά το γεγονός ότι υποβλήθηκε σαφής καταγγελία από  καθηγητές της παραπάνω Σχολής.

Και ο θλιβερός αυτός κατάλογος της ανομίας έχει και άλλες εκφάνσεις.

Το γεγονός λ.χ ότι οι συλλαμβανόμενοι φοροφυγάδες δεν μπαίνουν ποτέ στη φυλακή ή το γεγονός ότι καταλαμβάνονται συχνά δημόσια κτίρια  και δεν γίνεται τίποτε ( παρότι οι προκείμενες καταλήψεις  συνιστούν αξιόποινες πράξεις) .

Κορυφαία συμπυκνωση αυτής της ιδεολογίας είναι το πανό κάποιων αγανακτισμένων με το μοιραίο σύνθημα « Το Σύνταγμα είμαστε εμείς και είμαστε παντού»!

Και το κρίσιμο ερώτημα – που πρέπει να ανιχνεύσουμε στις επόμενες εκλογές- είναι το εξής:

Θέλουμε επιτέλους να αποτελούμε ένα πρότυπο δυτικής δημοκρατίας , όπου οι εντάσεις της κοινωνίας θα συνιστούν αντικείμενο σταθεροποιητικών διαδικασιών και θα επιλύονται από το νόμο;

Με απλά λόγια : Θέλουμε να εφαρμόζονται οι νόμοι ( έστω και αν αυτοί εκφράζουν τους ιδεολογικούς συσχετισμούς μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου);

Η απάντηση σε αυτό το κομβικό ζήτημα συσχετίζεται με αυτά που έλεγε ο Κάφκα στη « Δίκη» ( στη συζήτηση ανάμεσα στον Κ. και τον ιερέα):

« Όχι είπε ο ιερέας. Δεν είμαστε αναγκασμένοι να τα θεωρήσουμε όλα αυτά σαν αληθινά , αλλά σαν αναγκαία» .

Υπό αυτή την έννοια οφείλουμε να υπακούμε στους νόμους, όχι γιατί είναι πάντοτε καλοί ή ευεργετικοί, αλλά επειδή είναι αναγκαίοι για τη διατήρηση της κοινωνικής ευταξίας ( αφού διαφορετικά θα πηγαίναμε ραγδαία στο χάος και την αναρχία).

Δυστυχώς στην πατρίδα μας η συνείδηση της νομιμότητας δεν εμπεδώθηκε σχεδόν ποτέ .

 Είτε γιατί η συντηρητική παράταξη μετά τον εμφύλιο πόλεμο εφάρμοσε «το δίκαιο»  με ένα μονοκομματικό και ανώμαλο τρόπο (που οδήγησε και σε πολιτειακές εκτροπές) .

 Είτε γιατί η Αριστερά – επειδή τέθηκε καταρχήν υπό παρανομία- εξακολουθεί και σήμερα να πιστεύει ότι ένας βαθμός περιφρόνησης των «αστικών νόμων» μπορεί να έχει αριστερό χαρακτήρα!

Και η συζήτηση τούτη έχει και διεθνή διάσταση , αφού η ευρωπαική Αριστερά υπερασπίστηκε πολλές φορές μονοδιάστατα τα δικονομικά δικαιώματα των υπόπτων και των κατηγορουμένων , όχι όμως και των θυμάτων.

Όπως έλεγε συμβολικά ο δυσαρεστημένος αριστερός δήμαρχος μιας ιταλικής πόλης : « Δεν είναι καθόλου δεξιό να συλλαμβάνεις ένα κλέφτη»  (Simone , Γιατί η Δύση δεν πηγαίνει προς τα αριστερά)!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; ‘Η θα γίνουμε ένα σύγχρονο ευρωπαικό κράτος,   εφαρμόζοντας τους ψηφισμένους νόμους!

Ή θα μεταβούμε σε ένα βαλκανικό περιβάλλον ανομίας  , όπου ο καθένας θα κάνει ότι θέλει.

Και αυτό το ζήτημα πρέπει να το συζητήσουμε επειγόντως στις επερχόμενες εκλογές!

Πριν είναι πολύ αργά για τη αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία !



Ο  Καλφέλης   Γρηγόρης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ

 kalfelis@law.auth.gr


Πηγή : tovima.gr

Η επόμενη... δαιμονολογία!

Άρθρο του Παναγιώτη Παναγιώτου για το "ΕΘΝΟΣ"


Προτού καν οριστεί η ημερομηνία των εκλογών και χωρίς τα... εκλογικά αποτελέσματα, άρχισαν οι συζητήσεις και οι «ζυμώσεις» για την κυβέρνηση της... επόμενης ημέρας! Πολλοί σπεύδουν και βάζουν το «κάρο» μπροστά απ' τ' άλογα». Δεν πρόκειται, φυσικά, για «αθώες» πολιτικά συζητήσεις. Λόγου χάρη, ο προεξοφλούμενος κίνδυνος ακυβερνησίας που -αν προσέξει κανείς και τα πρώιμα δημοσκοπικά αποτελέσματα- δεν είναι σοβαρός, «ποντάρει» στη διευκόλυνση της μεγαλύτερης δυνατής συσπείρωσης του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Οσο για τη μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, απορρίπτεται για διαφορετικούς λόγους και από τις δύο ηγεσίες, έστω κι αν έχει πολλούς υποστηρικτές στο εσωτερικό και των δύο κομμάτων. Στη ΝΔ γιατί υπονομεύει τον εκλογικό στόχο της «αυτοδυναμίας», στο ΠΑΣΟΚ γιατί δυσκολεύει τη συσπείρωσή του. Παρ' όλα αυτά, υπάρχει μια ανυπέρβλητη αλήθεια. Το οικονομικό πρόγραμμα της επόμενης τριετίας είναι δεδομένο και ψηφισμένο και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΝΔ και οι ηγεσίες τους έχουν δεσμευτεί στους εταίρους - δανειστές μας πλήρη τήρηση και εφαρμογή.

Αυτό είναι το δεδομένο. Από κει και πέρα η μορφή της συνεργασίας θα εξαρτηθεί από τις λεπτομέρειες του εκλογικού αποτελέσματος. Τα «παιχνίδια» με την ακυβερνησία μπορεί να λειτουργούν «ψηφοθηρικά» για τα δύο κυρίαρχα κόμματα της μεταπολίτευσης, ευρύτερα όμως βλάπτουν τη χώρα. Εκτός αυτού, οι προφανώς ανεφάρμοστες και εκτός πραγματικότητας στρατηγικές, όπως λ.χ. η στρατηγική της ΝΔ για «αυτοδυναμία» με «επιθέσεις κατά της Αριστεράς», αυτοϋπονομεύουν την ίδια, καθώς στερούνται ρεαλισμού. Κάτι που ο κόσμος το αντιλαμβάνεται πλήρως.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εκφράζοντας προσωπική άποψη, ιεράρχησε ως πρώτη επιλογή την κυβερνητική συνεργασία της ευρύτερης κεντροδεξιάς παράταξης, συμπεριλαμβάνοντας τη ΝΔ, τον ΛΑΟΣ, τη Δημοκρατική Συμμαχία και το κόμμα του κ. Καμμένου, εάν βέβαια όλα τα σχήματα αυτά μπουν στη Βουλή και δίνουν κυβέρνηση.Αυτό, όμως, είναι κάτι άλλο... Να κάτι που επίσης οφείλει η ΝΔ να διευκρινίσει. Προτιμά, λ.χ., μια συνεργασία με τον ΛΑΟΣ και τον κ. Καμμένο από μία συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, παρότι έχουν δεσμευτεί εκατέρωθεν στην εφαρμογή του τριετούς προγράμματος;
Οφείλει βέβαια και το ΠΑΣΟΚ, μετά την εκλογή της νέας ηγεσίας του, να διευκρινίσει τι θέλει σε σχέση με την κυβέρνηση της επόμενης ημέρας. Ορθά σχολίασε ο κ. Βενιζέλος ότι αυτό θα το πει ο λαός με την ψήφο του, αλλά πέραν αυτής υπάρχει και η προεκλογική θέση κάθε κόμματος. Ψυχραιμία χρειάζεται και στοχασμός. Οχι μικροκομματισμός... και καλλιέργεια φοβίας προκαταβολικά!

Πηγή : ethnos.gr

Γιατί δεν γίνονται οι εκλογές στα ΑΕΙ

Άρθρο του Γιώργου Μαυρωτά για το protagon.gr

Θα έχετε παρακολουθήσει εδώ και καιρό το σκετς που παίζεται σχετικά με τις εκλογές των  ιδρυματικών συμβουλίων στα διάφορα πανεπιστήμια και τις (προαναγγελθείσες) ματαιώσεις τους. Τα ιδρυματικά συμβούλια είναι με τον νέο νόμο 4009/2011 τα κέντρα διοίκησης των ΑΕΙ και αποτελούνται από μέλη του Διδακτικού και Επιστημονικού Προσωπικού (ΔΕΠ) κατά πλειοψηφία, έναν εκπρόσωπο των φοιτητών και από εξωτερικά μέλη (που τους επιλέγουν τα προαναφερθέντα εσωτερικά μέλη). Οι εκλογές που ματαιώνονται λόγω της δυναμικής παρέμβασης μελών ΔΕΠ, φοιτητών κλπ, είναι αυτές που αφορούν στην εκλογή των μελών ΔΕΠ που θα συμμετέχουν στα ιδρυματικά συμβούλια. Η επιχειρηματολογία αυτών που εμποδίζουν τις εκλογές είναι ότι θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να μην εφαρμοστεί ο νόμος 4009 και ότι επίσης η πλειοψηφία της ακαδημαϊκής κοινότητας είναι με το μέρος τους (;). Σε ότι αφορά τα αίτια, υπάρχει ένα σύνολο μελών ΔΕΠ που αντιδρά λόγω ιδεολογικών απόψεων (ιδιωτικοποίηση, παγκοσμιοποίηση, Πανεπιστήμιο της αγοράς κλπ) και άλλο ένα σύνολο που αντιδρά επειδή μοιραία σε κάθε αλλαγή υπάρχει ένα πρόσκαιρο «ξεβόλεμα» (το κοινό υποσύνολο των δύο αυτών συνόλων δεν είναι απαραίτητα το κενό σύνολο).

Ο νόμος 4009 έχει πολλά νέα στοιχεία και αλλάζει ριζικά θα έλεγα το πεδίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως έκανε στην εποχή του και ο νόμος πλαίσιο 1268 του 1982 ο οποίος φέτος κλείνει 30 χρόνια. Πολλά από τα στοιχεία του νέου νόμου τα βλέπουμε με επιφύλαξη αλλά και πολλά είναι κατά τη γνώμη μου αναγκαία. Στα αναγκαία θα κρατήσω δύο στοιχεία: Πρώτον, η αποκομματικοποίηση που θα επέλθει με την μείωση της ισχύος των κομματικών παρατάξεων στα πανεπιστήμια και δεύτερο η αυξημένη αυτονομία που θα αποκτήσουν. Αντιλαμβάνομαι όμως και τις ενστάσεις διαφόρων συναδέλφων σε συγκεκριμένα σημεία του νόμου (με κυριότερο τα πιο ολιγομελή κέντρα αποφάσεων αλλά και την γενικότερη κατασυκοφάντηση των πανεπιστημιακών που προηγήθηκε). Πιστεύω όμως ότι το πανεπιστήμιο είναι ικανό να εκλέξει ορθολογικά τα καλύτερα δυνατά σχήματα  που θα είναι και λειτουργικά. Η ανησυχία για τον κατακερματισμός των αντικειμένων ακούγεται σε μένα λίγο υποκριτικός, από τη στιγμή που στην παρούσα κατάσταση κανείς και ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για την μη λειτουργία των προαπαιτούμενων μαθημάτων. Κι εμφανίζεται το οξύμωρο κάποιος φοιτητής να έχει π.χ. περάσει Θερμοδυναμική ΙΙ, χωρίς να έχει περάσει Θερμοδυναμική Ι. Και στο ισχύον λοιπόν καθεστώς τα μαθήματα μπορεί να καταλήγουν να είναι τελικά αποσπασματικά και να μην έχουν την συνέχεια που θα έπρεπε. Συνεπές  λοιπόν θα ήταν όσοι αντιτίθενται στον «κατακερματισμό των επιστημονικών αντικειμένων» να υποστηρίζουν με την ίδια θέρμη και την ύπαρξη προαπαιτούμενων μαθημάτων.

Ο νέος νόμος προσπαθεί να προσαρμόσει μοντέλα διοίκησης που υπάρχουν στο εξωτερικό στην ελληνική πραγματικότητα (και ιδιαιτερότητα). Δεν θεωρώ ότι είναι κακό να παραδειγματιστούμε και να ευθυγραμμιστούμε με αυτά που γίνονται έξω. Καλώς ή κακώς (καλώς κατά τη γνώμη μου) είμαστε μέλος μιας ευρύτερης οικογένειας κρατών κι ενός παγκόσμιου ακαδημαϊκού συστήματος. Η μόνιμη επωδός που ακούω από τους φοιτητές μου που πηγαίνουν στο εξωτερικό είναι ότι υπερτερούμε σε μυαλά αλλά υστερούμε στην οργάνωση. Δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτε σε έμψυχο υλικό από τα καλά πανεπιστήμια. Αυτό που έχουμε να ζηλέψουμε είναι θέματα οργάνωσης και θεσμών.

Αν κάποιος ενδιαφερόταν πραγματικά για το καλό του πανεπιστημίου του, το καλύτερο που θα είχε να κάνει θα ήταν να βάλει υποψηφιότητα για τις εκλογές του ιδρυματικού συμβουλίου. Με την αυξημένη αυτονομία που δίνει στα ΑΕΙ ο νόμος 4009, πολλά πράγματα μετά θα περνούσαν και από το χέρι του. Θα μπορούσε να δώσει το στίγμα του, να πολεμήσει για τις ιδέες του, για το που θέλει να πάει το πανεπιστήμιο μέσα από θέσεις ευθύνης. Ο νέος νόμος δίνει τη δυνατότητα μέσω της κατάρτισης του οργανισμού και του εσωτερικού κανονισμού το κάθε ΑΕΙ να διευθετεί τα του οίκου του κι όχι να φοράνε όλα το ενιαίο κουστούμι του υπουργείου (κάτι το οποίο πάντα ζητούσε η πανεπιστημιακή κοινότητα). Όσοι λοιπόν επικαλούνται ότι αποτελούν την πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ, τι πιο τίμιο από το να ζητήσουν την ψήφο τους και όταν με το καλό βγουν να εφαρμόσουν τις ιδέες τους. Μήπως όμως αυτοί που εμποδίζουν τις εκλογές ξέρουν ότι σε μια ομαλή εκλογική διαδικασία δεν έχουν τύχη; Τώρα που το κάθε πανεπιστήμιο μπορεί να αυτονομηθεί περισσότερο και να αναλάβει πραγματικά τις τύχες στα χέρια του, τώρα φοβόμαστε την ευθύνη;

Μέσα στη γενικότερη κοινωνική αναταραχή λόγω των δύσκολων ημερών που περνάει η κοινωνία μας, το υπουργείο παιδείας προσπαθεί να παίξει «κατενάτσιο» (ως τις εθνικές εκλογές;). Εν τω μεταξύ στη σχετική φρασεολογία, όσοι (όπως π.χ. εγώ) είναι εναντίον της βίαιης αποτροπής των εκλογών ανήκουν στη συμμαχία των «προθύμων» και είναι «τσιράκια της Διαμαντοπούλου». Έτσι κάποιοι στοχοποιούνται (μέχρι και φωτογραφίες με «Καταζητούνται» εμφανίστηκαν στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο) και  καλλιεργείται ένα επικίνδυνο κλίμα πόλωσης μέσα στα πανεπιστήμια όπου «όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου είναι εχθρός μου». Δεν υπάρχει μόνο το «ναι» και το «όχι» στο νέο νόμο. Υπάρχει και το «εφαρμόζουμε, αξιολογούμε και αλλάζουμε».

Η κοινή βάση από την οποία πρέπει να ξεκινάει η όποια συζήτηση για το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ότι χρειάζεται σήμερα αλλαγές. Ο νόμος πλαίσιο, μετά από 30 χρόνια, έκανε τον κύκλο του και οι εξελίξεις γύρω μας τρέχουν. Δεν είμαι ανεπιφύλακτα υπέρ του νέου νόμου, έχω κι εγώ τις ενστάσεις μου. Είμαι όμως ανεπιφύλακτα υπέρ της ομαλής λειτουργίας των θεσμών. Αν λειτουργήσουν οι θεσμοί, οι αστοχίες του νέου νόμου (που σίγουρα υπάρχουν) θα φανούν στην πράξη και θα διορθωθούν με την προϋπόθεση ότι έχουμε επιλέξει τους άριστους κι όχι τους αρεστούς στη διοίκησή τους. Αν δεν λειτουργήσουν όμως οι θεσμοί, θα αρχίσουμε σιγά-σιγά να ολισθαίνουμε προς το νόμο της ζούγκλας. Και στη ζούγκλα ξέρετε δεν υπάρχει δημοκρατία…

Πηγή : protagon.gr

Εκλογές που... δεν τις θέλει κανείς!

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ για το "ΕΘΝΟΣ"


Θύελλα ξεσηκώθηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή προχθές, μετά τους όντως προκλητικούς υπαινιγμούς του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι δεν επιθυμεί τη διενέργεια εκλογών στην... Ελλάδα (!) και ότι προτιμά όχι μόνο την παραμονή στην πρωθυπουργία του Λουκά Παπαδήμου, αλλά και την εκκαθάριση της κυβέρνησής του από τους πολιτικούς και τη μετεξέλιξή της σε κυβέρνηση αμιγώς τεχνοκρατών κατά το πρότυπο της κυβέρνησης του Μάριο Μόντι στην Ιταλία.

Δικαίως ξέσπασαν αντιδράσεις και διαμαρτυρίες για την πολιτική θρασύτητα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος αισθάνεται και πραγματικά είναι επικυρίαρχος όχι μόνο της χώρας μας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης. Οφείλουμε, όμως, να είμαστε ειλικρινείς και με τους εαυτούς μας. Βεβαίως και η στάση του Σόιμπλε είναι καταδικαστέα.
Αν όμως δεν γίνουν εκλογές τον Απρίλιο, θα φταίει αποκλειστικά και μόνο ο Σόιμπλε ή μήπως η γερμανική απαίτηση μη διενέργειας πρόωρων βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα συναντά ευρύτατη συναίνεση στους κόλπους και του ελληνικού πολιτικού προσωπικού; Ας το εξετάσουμε πιο αναλυτικά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μόνο τα κόμματα της Αριστεράς επιθυμούν σφοδρότατα και ειλικρινέστατα την άμεση διεξαγωγή εκλογών, αφού είναι απολύτως βέβαιο αυτή τη στιγμή ότι θα πάρουν το υψηλότερο ποσοστό της ιστορίας τους. Θα ήταν παρανοϊκό να μη θέλουν εκλογές. Δεν μπορούν όμως να τις εκβιάσουν κατά κανένα τρόπο.
Εκλογές επιθυμεί πλέον και η πλειοψηφία του λαού. Ούτε ο λαός, όμως, μπορεί να προκαλέσει εκλογές.

Πριν πάμε στα κόμματα, οφείλουμε να επισημάνουμε ότι ουσιαστικά κανένας εν ενεργεία βουλευτής -μνημονιακός, αντιμνημονιακός ή διεγραμμένος- δεν επιθυμεί προσφυγή στις κάλπες. Η σημερινή Βουλή θα σαρωθεί κυριολεκτικά. Ισως οι μισοί και παραπάνω βουλευτές της δεν πρόκειται να επανεκλεγούν, αφού μόνο από το ΠΑΣΟΚ τουλάχιστον 120 βουλευτές θα χάσουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο την έδρα τους!
Το ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης των βουλευτών τούς υπαγορεύει, λοιπόν, να εύχονται μέσα τους να μη διαλυθεί αυτή η Βουλή μέχρι να συμπληρωθεί η... τετραετία, ει δυνατόν! Θα παίρνουν για ενάμιση και πλέον χρόνο τον παχυλό μισθό τους και στο μεταξύ όλο και κάτι μπορεί να συμβεί, ελπίζουν, που να οδηγήσει σε αλλαγή του πολιτικού σκηνικού και στην πολιτική τους διάσωση.

Οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ έχουν ήδη ζητήσει εγγράφως να διατηρηθεί η κυβέρνηση Παπαδήμου μέχρι το τέλος της τετραετίας, ελπίζοντας ότι ίσως μπορέσουν να ανατάξουν στο μεσοδιάστημα τα υπό διαλυτική κατάρρευση κόμματά τους.
Με τη ΝΔ τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Δημοσίως ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται να απαιτεί αποφασιστικά εκλογές. Δεν γνωρίζουμε αν τις θέλει πραγματικά, αλλά είναι βέβαιο από πολιτική σκοπιά πως μετά την πλήρη μεταστροφή του, την αλλαγή κατεύθυνσης κατά 180 μοίρες και την προσχώρησή του στο μνημονιακό στρατόπεδο, δεν έχει καμιά άλλη επιλογή από το να προσπαθεί να συγκρατήσει τους ψηφοφόρους της ΝΔ τάζοντάς τους σύντομη κατάκτηση της εξουσίας και νομή των αγαθών που αυτή προσφέρει.

Γνωρίζει όμως άριστα ο πρόεδρος της ΝΔ ότι εκλογές τώρα, αμέσως μετά την «πολιτική κωλοτούμπα» που έκανε, δεν συμφέρουν καθόλου το κόμμα του, το οποίο άρχισε ήδη να πέφτει στις δημοσκοπήσεις. Αντικειμενικά τον συμφέρει να πάνε πιο αργά οι εκλογές, ώστε στους δεξιούς ψηφοφόρους να καταλαγιάσει κάπως η οργή και να κυριαρχήσει το αίσθημα της προσδοκίας λεηλασίας των δημόσιων ταμείων.
Αν μάλιστα συγκροτηθεί αντιμνημονιακό κόμμα από τους διαγραφέντες βουλευτές της ΝΔ, κάτι για το οποίο ήδη συντελούνται διερευνητικές διεργασίες στις οποίες συμμετέχουν και αξιόλογες προσωπικότητες, ο Αντ. Σαμαράς δεν θα μπορεί να αισθάνεται καθόλου καλά με την ιδέα διενέργειας εκλογών.

Βερολίνο
Δεν αρκούν πλέον οι δύο υπογραφές
Ανησυχούν οι Γερμανοί. Τώρα άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι οι υπογραφές των Αντ. Σαμαρά και Γ. Παπανδρέου στις δηλώσεις νομιμοφροσύνης προς το νέο Μνημόνιο δεν έχουν τόσο μεγάλη πολιτική βαρύτητα όσο φαντάζονταν, καθώς δεν μπορεί να αποκλειστεί πλέον το ενδεχόμενο ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, να μην έχουν καν αθροιστικά κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν μάλιστα όντως σχηματιστούν δύο αντιμνημονιακά κόμματα στους αντίστοιχους χώρους, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα έχουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μαζί 151 βουλευτές, παρά τους 50 βουλευτές του μπόνους στη ΝΔ. Γι' αυτό και η σκέψη τους να μη δώσουν το δάνειο πριν από τις εκλογές ή να ματαιώσουν τις πρόωρες εκλογές δεν είναι μπλόφα. Ταλαντεύονται τι να κάνουν.

Πηγή : ethnos.gr

Ειδήσεις και «ειδήσεις»

Άρθρο του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου για το "ΕΘΝΟΣ"

Ακουσα έναν τηλεοπτικό ρεπόρτερ να ρωτάει χθες τον Σαμαρά πότε βλέπει να γίνονται εκλογές. Και προηγουμένως είχα ακούσει έναν άλλο να λέει, υπό μορφή πληροφόρησης, ότι η ΝΔ δεν θα συναινέσει για να ληφθούν σκληρά μέτρα. Δυστυχώς εκείνο που καθημερινά αποδεικνύεται είναι ότι για κάποιους η ενημέρωση δεν είναι τίποτα περισσότερο από μετάδοση δηλώσεων ή «πληροφοριών» που κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να επεξεργαστεί ή ν' αξιολογήσει, γιατί, αν το έκανε, θα ήταν τελείως διαφορετικό το ρεπορτάζ που θα μετέδιδε.

Και το ίδιο ισχύει και για τους πολιτικούς και τα κόμματα. Οταν ανοίγουν το στόμα τους ή διοχετεύουν κάποια πληροφορία θα πρέπει να έχουν συναίσθηση των όσων συνεπάγεται η ενημέρωση την οποία παρέχουν, γιατί διαφορετικά το μόνο που κάνουν είναι να κοροϊδεύουν τον κόσμο. Εκείνο που και οι πολιτικοί, όπως και οι δημοσιογράφοι, οφείλουμε να έχουμε κατά νου είναι ποιο ακριβώς είναι σε κάθε περίπτωση το καθοριστικό για κάθε εξέλιξη γεγονός.

Σήμερα το καθοριστικό γεγονός είναι η διασφάλιση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Και συμφωνία χωρίς μέτρα δεν υπάρχει. Αρα όταν η ΝΔ διαρρέει ότι δεν θα συναινέσει σε σκληρά μέτρα, είναι υποχρέωση του δημοσιογράφου να ρωτήσει αν αυτό σημαίνει πως ο Σαμαράς αποδέχεται να φορτωθεί το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων με την τρόικα και τη χρεοκοπία που θα επακολουθήσει.

Κι όταν ο Σαμαράς λέει ότι οι εκλογές θα γίνουν πριν από το Πάσχα, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι μέχρι πρότινος έλεγε πως θα γίνουν στις 19 Φεβρουαρίου και πιο πριν τις τοποθετούσε στις 4 Δεκεμβρίου και ότι για να έχει αξία η όποια πρόβλεψή του θα πρέπει ν' αποσαφηνιστεί ρητά και δεσμευτικά η στάση του στο θέμα της δανειακής σύμβασης και των δεσμεύσεων που θα χρειαστεί ν' αναλάβουμε.

Αυτήν την ώρα οι μοναδικές ερωτήσεις που έχουν πραγματικό δημοσιογραφικό ενδιαφέρον είναι όσες συνδέονται με τη δανειακή σύμβαση και διερευνούν όχι μόνο προθέσεις αλλά και την αποδοχή των συνεπειών της όποιας απόφασης πάρει ο ένας ή ο άλλος πολιτικός ηγέτης. Ολα τα άλλα είναι κουβέντες του αέρα, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα. Και δημοσιογραφικά δεν αποτελούν είδηση, όπως θα συμφωνήσει όποιος ανατρέξει στις κωλοτούμπες που έχουν γίνει τους τελευταίους δύο μήνες.

Πηγή : ethnos.gr