Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε έτσι...

Άρθρο της Ζέτας Ζήκου για την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Μπορεί το έθνος να υπομείνει μια τέτοια διαδικασία οικονομικής καταστροφής και μιας κουτσής–στραβής διάσωσης από τη χρεοκοπία, από αυτούς που το οδήγησαν στην κατάρρευση, διερωτώμαι. Η διάγνωση της δεινής κατάστασης δεν αφήνει περιθώρια για «φθηνές» ελπίδες. Η βαθιά ύφεση και η συνακόλουθη πτώση του βιοτικού επιπέδου επισωρεύονται επιβαρυντικές. Το σήμερα είναι ήδη χειρότερο από το χθες και το αύριο προοιωνίζεται χειρότερο από το σήμερα σε ένα κοινωνικό σώμα του οποίου οι αντοχές έχουν αρχίσει να εξαντλούνται δραματικά. Η εργατική τάξη φτύνει αίμα και η μεσαία τάξη αποδεκατίζεται.

Η φτώχεια του αποπληθωρισμού είναι η μόνη αποτελεσματική θεραπεία που μας επιβάλλουν οι εταίροι δανειστές μας. Οι τρεις «βρώμικες» λέξεις –default, devaluation, deflation – πτώχευση, εσωτερική υποτίμηση, αποπληθωρισμός– «αποσταθεροποιούν» την Ελλάδα. Αποτελεί τη μόνη αποδεκτή θεραπεία για τους τροϊκανούς. Αποπληθωρισμός, δηλαδή μείωση των γενικών τιμών, των μισθών, των συντάξεων, του βιοτικού επιπέδου, βύθιση της οικονομικής δραστηριότητας, ανεργία, φτώχεια και κοινωνική έκρηξη.

Οικονομία χωρίς ανάπτυξη, κοινωνία χωρίς ευημερία, εργασία χωρίς εργαζομένους, πολιτικοί χωρίς πολιτική. Το βιοτικό μας επίπεδο βουλιάζει, αλλά δεν υπάρχει ούτε όραμα ούτε σχέδιο για να αναστραφεί αυτή η αποτρόπαιη τάση εις βάρος τόσο των εργαζομένων, όσο και ένα μεγάλου μέρους του υγιούς επιχειρηματικού κόσμου.

Η απειλή έκρηξης της φτώχειας, συνοδευμένη από υπόδηλες απειλές κοινωνικών αποκλεισμών και νέων ταξικών διαφορισμών, είναι εδώ. Γκρεμίζει το κοινωνικό συμβόλαιο μιας 35ετίας. Τα απειλούμενα πλήθη ίσως δεν το συνειδητοποιούν, δεν το αναλύουν, αλλά το αισθάνονται σκληρά: η απειλή είναι υλική, βιοτική. Γι’ αυτό και οι όποιες αντιδράσεις θα είναι αντιδράσεις βαθύτατα υπαρξιακά, πολιτικές. Δηλαδή απρόβλεπτες, πέραν του δεδομένου πολιτικού παιχνιδιού.

Eνας Αμερικανός δικαστής είχε πει κάποτε πως είναι δύσκολο να προσδιορίσει τι είναι ακριβώς πορνογραφία, αλλά την «αναγνωρίζει όταν τη βλέπει». Κάτι αντίστοιχο ισχύει για τη χώρα που βρίσκεται ήδη στον γκρεμό. Είναι δύσκολο να οριοθετήσει κανείς ένα αρχέτυπο πτώχευσης σε μια χώρα–μέλος της ΟΝΕ με εθνικό νόμισμα το ευρώ. Αλλά το μνημονιακό κατεστημένο αρνείται να δεχθεί την πραγματικότητα και θέτει ύπουλα ερωτήματα. Οπως, για παράδειγμα, αν προτιμούμε μια συντεταγμένη (δηλαδή συνεννοημένη με την τρόικα) χρεοκοπία, εντός ευρώ, από μια άτακτη χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή.

Την ίδια στιγμή, διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ και λοιποί «σωτήρες» προετοιμάζουν την κοινή γνώμη να αποδεχθεί το μοιραίο, όπως αυτοί το προσδιορίζουν! Και αν θέλουν να μας πουν «λαϊκιστές», ας μας πουν. Οταν περνάνε τους νόμους εκβιάζοντας όλη τη Βουλή, ακόμα –και πρωτίστως– τους ίδιους τους δικούς τους βουλευτές, τι νόημα έχει πια «τι θα μας πουν»; Τον πιο αισχρό λαϊκισμό τον κάνουν οι ίδιοι! Με εκβιαστικά διλήμματα που διχάζουν τον λαό για το… καλό του! Εγώ πάντως γνωρίζω την αγνότητα των δικών μου προθέσεων και απόψεων.

Το επιχείρημα «διάσωσης της χώρας» δεν θα μπορούσε να απολήξει διαφορετικά. Επαρχιώτες του ευρωπαϊκού συστήματος που υποδύονται κοσμοπολίτες επέδειξαν πλήρη διαπραγματευτική ανεπάρκεια. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας, του κράτους και της κοινωνίας ήταν απολύτως αναγκαίος, αλλά έπρεπε να είναι σταδιακός. Η βιαιότητα του εγχειρήματος κατέδειξε πόσο αποκομμένοι από την ελληνική οικονομική πραγματικότητα ήσαν οι αποδέκτες των όρων του Μνημονίου. Ομως, σημαντικά τμήματα της κοινωνίας εμφανίζονται οργισμένα και τείνουν να κυριαρχηθούν από διάθεση καταδίκης. Το χειρότερο είναι ότι ανιχνεύονται συνθήκες κοινωνικού μίσους, οι οποίες αν επικρατήσουν θα διαμορφώσουν περιβάλλον τυφλών συγκρούσεων.

Προφανώς, η ηθική και πολιτική χρεοκοπία προηγήθηκε της οικονομικής. Ωστόσο, η διάχυση της ευθύνης σε όλη την κοινωνία αδιακρίτως, η ενοχοποίηση των πάντων από το πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, ισομερίζει άδικα τις ευθύνες και αθωώνει τους πράγματι ενόχους. Ως εκ τούτου, για να δεχτεί να υποβληθεί σε νέες θυσίες η κοινωνία, πρέπει ταυτοχρόνως να αποδοθούν ευθύνες, να πεισθεί ο θυσιαζόμενος ότι αποδίδεται δικαιοσύνη, ότι υπάρχει σχέδιο και όραμα ανάδυσης σε μια κοινωνία δικαιότερη, αποτελεσματικότερη, αξιοκρατική. Μπορεί το παρόν πολιτικό σύστημα που παρήγαγε την παρούσα κρίση, να κρίνει τον εαυτό του, να αυτοακυρωθεί, να αυτοτιμωρηθεί, να μεταμορφωθεί; ΟΧΙ.

Kαι η ελπίδα, πού είναι η ελπίδα, πώς μπορεί ένας λαός να ζήσει, έστω την παρακμή του, χωρίς ελπίδα; Oμως, η ελπίδα, φίλε αναγνώστη, δεν σερβίρεται με «ροζ» προοπτικές, δεν μεταγγίζεται με την «αισιοδοξία» της μικρής ελίτ του πλούτου και της διαπλοκής που συνεχίζει να «κυβερνά» τον τόπο. H ελπίδα είναι κάτι εξαιρετικά πολύτιμο και γι’ αυτό δυσχερέστατο, που κερδίζεται ή χάνεται στην πολύ προσωπική αναμέτρηση του ηγέτη στην υπεράσπιση των προβλημάτων του λαού του. Tο ρεαλιστικό προαπαιτούμενο για να τολμήσει ένας ηγέτης τομές και ζωογόνους μεταρρυθμίσεις και όχι ραγιάδικες συμπεριφορές, όταν συμπαρασύρεται στον εγωκεντρικό φόβο του για προσωπική επιβίωση. Δυσκατόρθωτη ωριμότητα, έστω να ξέρει ο άνθρωπος τι μπορεί ρεαλιστικά να ελπίζει.

Πηγή : kathimerini.gr

Έργα!Όχι Λόγια

 Άρθρο του Νίκου Χατζηνικολάου δημοσιευμένο στις 30 Ιανουαρίου 2012

Η ΔΙΑΡΚΩΣ επαναλαμβανόμενη από τους πολιτικούς μας επίκληση της ανάγκης για ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, προκειμένου να υπερβούμε τη βαθιά κρίση και να βγούμε από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης, τείνει πλέον να καταστεί γραφική! Και αυτό γιατί αποτελεί κενό λόγο, καθώς δεν συνοδεύεται από συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες ιδέες και προτάσεις. Γίνεται επιπόλαια και εκ του προχείρου, με τη συνήθη, πολυχρησιμοποιημένη, αλλά και ξεπερασμένη μορφή του πολιτικού συνθήματος και με μοναδικό στόχο το εμπόριο της ελπίδας. Οπως κάποτε τα κόμματα και οι πολιτικοί μας ταγοί «εμπορεύθηκαν» την ελπίδα της αλλαγής και του εκσυγχρονισμού, της ειρηνικής επανάστασης και των μεγάλων μεταρρυθμίσεων, της επανίδρυσης του κράτους και της απάλειψης της γραφειοκρατίας, έτσι τώρα εκμεταλλεύονται την προσδοκία και την αγωνία των πολιτών για ανάπτυξη και πρόοδο. Η λέξη ανάπτυξη είναι σήμερα η πιο «πολυφορεμένη» λέξη του πολιτικού μας λεξιλογίου... Ολοι υπόσχονται, ως άλλη πανάκεια, την ανάπτυξη! Κανείς, όμως, δεν... αναπτύσσει τους τρόπους και τα εργαλεία με τα οποία θα επιτευχθεί ή την επιθυμητή μορφή και το περιεχόμενό της.

ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ελληνική μεγαλοστομία, που όμως δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα, αποτελεί η διαπίστωση ότι «η χώρα μας είναι το καλύτερο οικόπεδο στην Ευρώπη». Πράγματι, το brand «Ελλάδα» υπήρξε μέχρι πρότινος εξαιρετικά ισχυρό. Ερωτεύσιμη... μάρκα! Μάλιστα, το 2004, με την επιτυχή διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας και στη συνέχεια με την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου, η εικόνα της χώρας μας ενισχύθηκε σημαντικά. Σύμφωνα με άρθρο του Απ. Μαγγηριάδη στο περιοδικό Fortune, στην ετήσια έρευνα CBI, που πραγματοποιήθηκε το 2005, η Ελλάδα βρισκόταν στην έκτη θέση των ισχυρότερων χωρών-brands, ενώ την επόμενη χρονιά ανέβηκε στην πέμπτη. Δυστυχώς, όμως, η αδυναμία μας, επικοινωνιακή αλλά και ουσιαστική, να αξιοποιήσουμε αυτή την ευνοϊκή συγκυρία, αλλά και πολλά από τα γεγονότα που ακολούθησαν στο εσωτερικό της χώρας, όπως για παράδειγμα τα... Δεκεμβριανά του 2008, οδήγησαν σύντομα στην κατρακύλα. Το 2011 είχαμε ήδη πέσει στην 27η θέση της κατάταξης. Και έκτοτε -ελέω κρίσης- η εικόνα μας διαρκώς χειροτερεύει...

ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟ το εξαιρετικά δυσμενές τοπίο, η συζήτηση για ανάπτυξη και για ξένες επενδύσεις δεν μπορεί να γίνεται ούτε με συνθήματα, ούτε με γενικόλογες διακηρύξεις. Τα λόγια περίσσεψαν. Είναι η ώρα για σοβαρή μελέτη, προγραμματισμό και συντονισμένη δράση όλων των εθνικών δυνάμεων, με πρώτο στόχο την εκ νέου ενδυνάμωση της διεθνούς μας εικόνας και δεύτερο τη δημιουργία στο εσωτερικό της χώρας όλων εκείνων των προϋποθέσεων που απαιτούνται για να καταστεί η Ελλάδα ελκυστικός επενδυτικός προορισμός, αλλά και οι υπηρεσίες και τα προϊόντα μας αρκούντως ανταγωνιστικά.

ΕΝΑΣ ΕΠΙΤΥΧΗΜΝΕΝΟΣ Ελληνας του εξωτερικού, που τα τελευταία χρόνια επέστρεψε και εργάζεται στην Ελλάδα, ο σύμβουλος επικοινωνίας Πίτερ Οικονομίδης, είπε πρόσφατα ότι «πρέπει να πάψουμε να πουλάμε εικόνες και να δημιουργήσουμε αξίες και ιδέες που πρεσβεύουν την Ελλάδα». Και αναφερόμενος στη «βαριά» ελληνική βιομηχανία, τον τουρισμό, έδωσε δύο παραδείγματα: «Κοιτάξτε», είπε, «την Ινδία. Εχει κάνει εξαιρετική δουλειά στο κομμάτι της γαστρονομικής διπλωματίας, του σχεδίου και της μόδας. Εχει καταφέρει να ορίσει τη σύγχρονη πολιτισμική διπλωματία. Η Τουρκία, επίσης», συμπλήρωσε, «επιδιώκει τη συνέπεια και τη συνοχή σε όλες τις ενέργειές της. Οι τουρκικές αερογραμμές σχεδιάζουν νέους προορισμούς με βάση τις επενδύσεις, το εμπόριο και τον τουρισμό».

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ που ανακύπτει είναι απλό. Αφού αυτοί μπορούν, γιατί δεν μπορούμε και εμείς; Η απάντηση είναι εξίσου απλή. Γιατί δεν προσπαθούμε αρκετά. Περιμένουμε τις επενδύσεις και την ανάπτυξη να... πέσουν από τον... καταγάλανο ουρανό μας. Και βέβαια αυτό, ιδίως σήμερα που η κρίση γίνεται κάθε μέρα και πιο βαθιά, δεν πρόκειται να συμβεί! Μόνον εμείς θα πέσουμε από τον... ουρανό, αν συνεχίσουμε να πορευόμαστε στον δρόμο της αδράνειας και της απρονοησίας. Οι ώρες είναι κρίσιμες. Οι λύσεις απλές και δοκιμασμένες. Δεν χρειάζεται να εφεύρουμε την πυρίτιδα. Αρκεί να επιστρέψουμε στις ρίζες των παλαιότερων επιτυχιών μας ή να αντιγράψουμε δοκιμασμένα αναπτυξιακά μοντέλα άλλων χωρών.

ΑΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ πράγματι ότι διαθέτουμε το καλύτερο οικόπεδο στην Ευρώπη -και το διαθέτουμε- ας το εκμεταλλευτούμε! Στα χιλιάδες χιλιόμετρα των υπέροχων και ανεκμετάλλευτων ακτογραμμών μας και στα ξερονήσια του Αιγαίου έπρεπε ήδη να χτίζονται τα θέρετρα του μέλλοντος. Νέες, μικρές και όμορφες πόλεις και χωριά, με τις εξοχικές κατοικίες που θα στεγάσουν τα μεσογειακά όνειρα των βόρειων Ευρωπαίων, αλλά και αρκετών Ελλήνων. Και βέβαια στην ελληνική ύπαιθρο έπρεπε ήδη η εγκαταλελειμμένη κρατική και εκκλησιαστική γη να είναι στα χέρια νέων ανθρώπων που, αν τους δοθεί κίνητρο και όραμα, θα εγκαταλείψουν τη μιζέρια των μεγάλων αστικών κέντρων και θα επιστρέψουν στην αγροτική ζωή και παραγωγή. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως όραμα και προσανατολισμό. Και βέβαια χρειάζεται ηγεσία που θα εμπνεύσει και θα καθοδηγήσει τους πολίτες σε μια καθολική προσπάθεια εθνικής αναγέννησης. Το έχουμε ξαναγράψει. Η κρίση είναι πρωτίστως πολιτική και δευτερευόντως οικονομική...

Πηγή : real.gr

Πέρα από τον «καηµό του ενός»

Άρθρο του Αντώνη Καρακούση για το "ΒΗΜΑ"

Είναι αλήθεια ότι η οικονοµική κρίση και τα όσα ατελή ανεπτύχθησαν τα προηγούµενα χρόνια για την αντιµετώπισή της επέδρασαν καταλυτικά στο σώµα της ελληνικής οικονοµίας και κοινωνίας.

Η βαθιά ύφεση, τα άπειρα λουκέτα και ο πολλαπλασιασµός των ανέργων κλόνισαν την πίστη των πολιτών, διαµόρφωσαν κλίµα απαξίας για τα κόµµατα και το ευρωπαϊκό ιδεώδες ξέφτισαν.

Ορισµένοι, αρκετοί για την ακρίβεια, εξαιτίας ακριβώς της οικονοµικής περιδίνησης, των εισοδηµατικών απωλειών και άλλων δυσκολιών, συζητούν µε ευκολία πλέον την επιστροφή στο εθνικό νόµισµα.

Και έναντι αυτής είναι έτοιµοι ακό µη και να διαγράψουν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Κάποιοι µάλιστα δηλώνουν υπέρµαχοι της αυτάρκειας, της εθνικής περιχαράκωσης και ενός ιδιότυπου αποµονωτισµού, που καθόλου δεν ταιριάζει στις παραδόσεις και στα ήθη του ελληνικού λαού.

Ωστόσο στη µακραίωνη ιστορία τους οι Ελληνες έχουν να επιδείξουν µόνο εξωστρέφεια, κινητικότητα και δηµιουργία. Ουδέποτε συµφιλιώθηκαν µε την ιδέα της κλειστής και αποµονωµένης επικράτειας.

Υπό αυτή την έννοια, η µάχη της παρούσης περιόδου δεν µπορεί να διεξάγεται απλώς για το ευρώ, για το ενιαίο ευρωπαϊκό νόµισµα, αλλά για όσα ευρύτερα απορρέουν από τη συµµετοχή µας στην ευρωζώνη.

Η παραµονή µας δεν είναι απλώς ζήτηµα οικονοµικό, αλλά ταυτόχρονα κουλτούρας και αντίληψης πολιτισµικής.

Τα άυλα και µη αποτιµώµενα αγαθά, όπως αυτά της ελεύθερης επιλογής, των ατοµικών και ανθρώπινων δικαιωµάτων, της ασφάλειας εντέλει, ατοµικής, συλλογικής και εθνικής, όλα αυτά δηλαδή που συνδέονται και διασφαλίζονται από τη συµµετοχή µας στο προηγµένο και εξελισσόµενο ευρωπαϊκό σχήµα προόδου, έχουν πολύ µεγαλύτερη αξία από τις πρόσκαιρες απώλειες που η παρούσα κρίση επιφέρει.

Είναι, µε άλλα λόγια, το ευρώ υπέρτερο του νοµίσµατος αγαθό και το διακύβευµα πολύ µεγάλο για να προσπερνάται.

Κάτι που µπορούν να αντιληφθούν και όσοι από τους άδολους – γιατί υπάρχουν και υποχθόνιοι και δόλιοι που φαντάζονται την εποχή όπως οι µαυραγορίτες της Κατοχής – υπερασπιστές της δραχµής αξιολογούν µονοσήµαντα την τρέχουσα κρίση και τις συνέπειές της.

Θα έλεγε κανείς ότι η εποχή είναι ιδιαίτερη, ξεχωριστή και επιβάλλεται, παραφράζοντας τον Στέλιο Ράµφο, να υπερβούµε «τον καηµό του ενός» και να πορευθούµε µε βάση τους συλλογικούς καηµούς του έθνους, του λαού, των πολιτών, των περισσοτέρων εν τέλει που πριν από δέκα χρόνια είδαν τις προσδοκίες τους να εκπληρώνονται και τώρα νιώθουν ότι µπορεί να επιστρέψουµε στην εποχή των σπηλαίων...

Πηγή : tovima.gr